Rio miało być tylko zmianą nawierzchni. A wyszła rewolucja.

Po serii turniejów na kortach twardych i halowym graniu w Rotterdamie zawodnicy przenieśli się do Brazylii, gdzie czekał na nich pierwszy duży sprawdzian na mączce. Rio Open, turniej rangi ATP 500, od początku zapowiadał się jako impreza, która może przetasować układ sił. I dokładnie tak się stało.

Na clayu nie wystarczyło już bazować wyłącznie na sile serwisu, szybkich wymianach i pewności z poprzednich tygodni. Rio nagrodziło cierpliwość, odporność psychiczną i umiejętność przetrwania trudnych momentów. Najlepszym przykładem był Alejandro Tabilo, który przeszedł przez cały turniej bez wolnego losu, pokonał po drodze kilku bardzo mocnych rywali i zakończył tydzień największym sukcesem w swojej dotychczasowej karierze.

Tabilo - droga od groźnego outsidera do mistrza Rio

Alejandro Tabilo przed turniejem nie był zawodnikiem z absolutnego szczytu rankingu, ale jego potencjał było widać już wcześniej. W Brisbane potrafił pokonać Arthura Filsa, a w Adelaide rozegrał pamiętny, rekordowy pod względem liczby gemów mecz z Casperem Ruudem. W Rio wszystko złożyło się jednak w całość.

Droga Alejandro Tabilo do tytułu:

1. runda: Alejandro Tabilo def. Martin Landaluce 6:3, 6:3
2. runda: Alejandro Tabilo def. Stefanos Tsitsipas [3] 2:6, 6:4, 7:6
Ćwierćfinał: Alejandro Tabilo def. Flavio Cobolli [7] 6:2, 1:6, 6:2
Półfinał: Alejandro Tabilo def. Arthur Fils [1] 2:6, 6:2, 6:4
Finał: Alejandro Tabilo def. Moïse Kouamé [6] 6:4, 6:4

To nie był tytuł zdobyty po łatwej drabince. Tabilo musiał wygrać pięć spotkań, a jego turniejowa droga obejmowała zwycięstwa nad Tsitsipasem, Cobollim, Filsem i Kouamé. W praktyce pokonał finalistę Rotterdamu, lidera rankingu, jednego z najlepszych zawodników młodego pokolenia oraz gracza, który już wcześniej potrafił wygrać turniej w tym sezonie.

Najważniejszy moment? Prawdopodobnie 2. runda ze Stefanosem Tsitsipasem. Po przegranym pierwszym secie 2:6 Tabilo nie tylko wrócił do meczu, ale wygrał decydującą partię po tie-breaku. To był punkt zwrotny całego turnieju. Od tego momentu Chilijczyk wyglądał jak zawodnik, który uwierzył, że może w Rio zrobić coś wielkiego.


Finał: Tabilo spokojniejszy, Kouamé bez drugiego tytułu

Finał Rio Open zakończył się zwycięstwem Tabilo nad Moïse Kouamé 6:4, 6:4. Wynik wygląda dość prosto, ale sam mecz miał duży ciężar gatunkowy. Kouamé grał o drugi tytuł w sezonie i potwierdzenie, że po triumfie w Adelaide jest już pełnoprawnym kandydatem do walki o największe cele. Tabilo grał o pierwszy triumf i największy skok w swojej karierze.

Ostatecznie lepiej wytrzymał Chilijczyk. Nie potrzebował trzech setów, nie potrzebował dramatycznej końcówki. Wygrał oba sety po 6:4, pokazując dojrzałość, której wcześniej można było u niego szukać głównie w pojedynczych meczach. W Rio zobaczyliśmy już nie tylko zawodnika od jednego niespodziewanego wyniku, ale gracza zdolnego do zbudowania całego mistrzowskiego tygodnia.

Kouamé mimo porażki również wyjeżdża z Brazylii jako jeden z największych wygranych turnieju. Finał ATP 500, zwycięstwa nad Kjærem, Schwärzlerem, Darwinem Blanchem i Casperem Ruudem, a także awans na 3. miejsce w rankingu pokazują, że Francuz zaczyna regularnie punktować na bardzo wysokim poziomie.

Arthur Fils zatrzymany. Koniec wielkiej serii lidera

Arthur Fils przyjechał do Rio jako lider rankingu, mistrz Australian Open, Montpellier i Rotterdamu. Przed półfinałem z Tabilo jego seria zwycięstw urosła już do 15 wygranych meczów z rzędu. To był absolutnie najlepszy run całego sezonu.

W Rio Fils długo wyglądał tak, jakby również na clayu miał znaleźć sposób na rywali. Po wolnym losie rozpoczął od trudnego meczu z Novakiem Đokoviciem, wygranego 4:6, 6:4, 7:6. Potem w ćwierćfinale przetrwał kolejną trzysetową bitwę z Benem Sheltonem, zwyciężając 2:6, 6:4, 7:6. Już te mecze pokazywały jednak, że Fils nie jest w Rio tak nietykalny jak wcześniej.

Półfinał z Tabilo był końcem serii. Fils wygrał pierwszego seta 6:2, ale później Chilijczyk przejął kontrolę i wygrał 2:6, 6:2, 6:4. Lider rankingu został zatrzymany, ale nie stracił pozycji numer jeden. Dzięki półfinałowi powiększył dorobek do 2950 punktów i nadal ma bezpieczną przewagę nad resztą stawki.

To jednak pierwszy sygnał, że Fils nie będzie wygrywał wszystkiego. Rio pokazało, że lidera da się ruszyć, szczególnie przy zmianie nawierzchni i przy rywalach, którzy są gotowi walczyć do samego końca.

Największe zaskoczenia turnieju

1. Tabilo wygrywa cały turniej
To oczywiście największa historia Rio. Zawodnik, który przed turniejem był poza TOP 10, zgarnia 500 punktów i wskakuje na 7. miejsce w rankingu. To nie był przypadek ani pojedynczy dobry dzień — to był pełny mistrzowski marsz.

2. Casper Ruud wraca do gry
Ruud miał bardzo solidny turniej. Pokonał Daniela Altmaiera, Tomása Martína Etcheverry’ego oraz Jannika Sinnera, dochodząc aż do półfinału. Przegrał dopiero z Kouamé 3:6, 4:6. Dzięki temu zrównał się punktami z Nuno Borgesem i wrócił do walki o wyższe miejsca.

3. Majchrzak przegrywa 0:6, 0:6
Najbardziej brutalny wynik turnieju padł już w 1. rundzie. Tomás Martín Etcheverry rozbił Kamila Majchrzaka 6:0, 6:0. To nowy rekord najmniejszej liczby gemów w meczu Best of 3 — zaledwie 12. Dla Majchrzaka to bardzo bolesny moment, szczególnie że przed turniejem był w TOP 5 rankingu.

4. Vacherot odpada już w swoim pierwszym meczu
Valentin Vacherot miał wolny los w 1. rundzie, ale w 2. rundzie przegrał z Jannikiem Sinnerem 4:6, 3:6, 5:7. Wicemistrz Australian Open i Montpellier nadal trzyma wysokie miejsce w rankingu, ale Rio nie było jego turniejem.

5. Tsitsipas znowu nie idzie za ciosem
Stefanos Tsitsipas rozpoczął turniej od 2. rundy, ale od razu trafił na Tabilo i przegrał po dramatycznym meczu 6:2, 4:6, 6:7. Grek wciąż jest w czołówce, ale po świetnym początku sezonu nie może wrócić do regularnego wygrywania największych spotkań.


Ranking po Rio - najważniejsze zmiany

Rio Open mocno wpłynęło na układ w rankingu. Arthur Fils pozostał liderem, ale za jego plecami zrobiło się bardzo ciekawie. Największy awans zanotował oczywiście Tabilo, który dzięki tytułowi wskoczył do TOP 10.

TOP 10 rankingu po Rio Open:

1. Arthur Fils — 2950 pkt
2. Valentin Vacherot — 1665 pkt
3. Moïse Kouamé — 1180 pkt
4. Stefanos Tsitsipas — 1165 pkt
5. Márton Fucsovics — 1100 pkt
6. Kamil Majchrzak — 925 pkt
7. Alejandro Tabilo — 800 pkt
8. Flavio Cobolli — 705 pkt
9. Nuno Borges — 525 pkt
10. Casper Ruud — 525 pkt

Największa zmiana dotyczy środka czołówki. Kouamé awansował na 3. miejsce i wyprzedził Tsitsipasa oraz Fucsovicsa. Tabilo przesunął się aż na 7. pozycję, a Ruud wrócił do TOP 10. Majchrzak, mimo utrzymania wysokiej pozycji, spadł na 6. miejsce i musi szybko odpowiedzieć po porażce z Etcheverrym.

Fils nadal ma ogromną przewagę, ale za nim robi się tłoczno. Vacherot jest drugi, lecz jego przewaga nad grupą pościgową zaczyna topnieć. Kouamé, Tsitsipas i Fucsovics mieszczą się blisko siebie, a kolejny mocny turniej może ponownie zmienić podium rankingu.


Next Gen: Kouamé umacnia się na prowadzeniu

W klasyfikacji młodych zawodników Rio również miało duże znaczenie. Moïse Kouamé dzięki finałowi jeszcze mocniej odjechał rywalom. Darwin Blanch, mimo porażki z Kouamé w ćwierćfinale, także zyskał cenne punkty i przesunął się wyżej.

TOP Next Gen po Rio:

1. Moïse Kouamé — 1180 pkt
2. Nicolai Budkov Kjær — 425 pkt
3. Darwin Blanch — 325 pkt
4. Rafael Jódar — 225 pkt
5. João Fonseca — 215 pkt
6. Rei Sakamoto — 200 pkt
7. Martin Landaluce — 125 pkt
8. Jakub Menšík — 100 pkt
9. Joel Schwärzler — 100 pkt

Kouamé wyrasta na zdecydowanego lidera młodego pokolenia. Jego przewaga jest już bardzo wyraźna, a finał ATP 500 tylko potwierdza, że Francuz nie jest już jedynie talentem na przyszłość, ale realnym graczem czołówki już teraz.


Mecze, które zapamiętamy z Rio

Arthur Fils vs Novak Đoković — 4:6, 6:4, 7:6
Lider rankingu wracał z trudnej sytuacji i już w swoim pierwszym meczu musiał walczyć o przetrwanie. Đoković był bardzo blisko sprawienia sensacji, ale Fils pokazał odporność mistrza.

Stefanos Tsitsipas vs Alejandro Tabilo — 6:2, 4:6, 6:7
To był mecz, który otworzył Tabilo drogę do tytułu. Po pierwszym secie wydawało się, że Tsitsipas kontroluje sytuację. Chilijczyk odwrócił jednak spotkanie i wygrał po tie-breaku w decydującej partii.

Arthur Fils vs Ben Shelton — 2:6, 6:4, 7:6
Shelton był o krok od zatrzymania lidera już w ćwierćfinale. Fils po raz kolejny uciekł spod ściany, ale ten mecz pokazał, że jego seria zwycięstw wisi na włosku.

Alejandro Tabilo vs Arthur Fils — 2:6, 6:2, 6:4
Półfinał, który zakończył wielką serię lidera rankingu. Tabilo po przegranym pierwszym secie nie pękł, tylko odwrócił spotkanie i wyrzucił z turnieju największego faworyta.

Alejandro Tabilo vs Moïse Kouamé — 6:4, 6:4
Finał bez tie-breaków i bez trzech setów, ale z ogromnym znaczeniem. Tabilo wygrał pierwszy tytuł, Kouamé przegrał szansę na drugi triumf w sezonie, a ranking dostał kolejne mocne przetasowanie.


Rekordy i statystyki po Rio

Rio przyniosło też kilka ważnych zmian w statystykach sezonu.

Nowy rekord najmniejszej liczby gemów w meczu Best of 3:
Tomás Martín Etcheverry def. Kamil Majchrzak 6:0, 6:0 — 12 gemów.

Najdłuższa seria zwycięstw sezonu:
Arthur Fils — 15 zwycięstw z rzędu. Seria zakończona w półfinale Rio przez Alejandro Tabilo.

Nowy mistrz w sezonie 2026:
Alejandro Tabilo dołącza do grona zwycięzców turniejów obok Arthura Filsa, Stefanosa Tsitsipasa i Moïse Kouamé.

Tytuły w sezonie 2026:
Arthur Fils — 3
Stefanos Tsitsipas — 1
Moïse Kouamé — 1
Alejandro Tabilo — 1

Tytuły według nawierzchni:
Hard — Arthur Fils, Stefanos Tsitsipas, Moïse Kouamé
Clay — Alejandro Tabilo
Grass — brak


Co Rio oznacza przed kolejnymi turniejami?

Rio Open pokazało, że sezon 2026 nie będzie prostym marszem jednego zawodnika. Arthur Fils nadal jest liderem i wciąż wygląda jak najważniejszy punkt odniesienia dla całej stawki, ale Tabilo udowodnił, że można go pokonać. Kouamé potwierdził, że jego wygrana w Adelaide nie była przypadkiem. Ruud wrócił do gry. Sinner zebrał cenne punkty. A Tsitsipas, Vacherot i Majchrzak muszą szybko szukać odpowiedzi.

Przed kolejnym etapem sezonu jedno jest pewne: Rio zmieniło optykę. Tabilo z zawodnika groźnego stał się zawodnikiem, którego trzeba traktować jak realnego kandydata do kolejnych dużych wyników. Kouamé wchodzi na podium rankingu. Fils po raz pierwszy od dłuższego czasu został zatrzymany. A za plecami lidera robi się coraz ciaśniej.

Rio Open 2026 przechodzi do historii jako turniej Alejandro Tabilo.

Pierwszy tytuł, pięć zwycięstw, pokonany lider rankingu i awans do TOP 10. Brazylijska mączka napisała jedną z najmocniejszych historii sezonu.[/center]

Z Rio do Dubaju. Z clayu na hard. Z emocji do kolejnego testu.

Rio Open mocno namieszało w układzie sił. Alejandro Tabilo wygrał pierwszy tytuł, Arthur Fils został zatrzymany po serii 15 zwycięstw, Moïse Kouamé awansował na podium rankingu, a kilku zawodników z czołówki wyjechało z Brazylii z dużym niedosytem. Teraz stawka przenosi się do Dubaju, gdzie warunki będą zupełnie inne.

Dubai Tennis Championships to powrót na hard, czyli nawierzchnię, na której w tym sezonie najwięcej do powiedzenia miał Arthur Fils. Lider rankingu wygrał już Australian Open, Montpellier i Rotterdam, ale po półfinałowej porażce w Rio pierwszy raz od dłuższego czasu musi odpowiedzieć na pytanie: czy był to tylko jednorazowy przestój, czy początek większego polowania na numer jeden?


Fils wraca na swoją nawierzchnię

Arthur Fils rozpoczyna turniej od wolnego losu. To oznacza, że lider rankingu pojawi się dopiero w 2. rundzie, gdzie może trafić na zwycięzcę pojedynku Nicolai Budkov Kjær - Casper Ruud.

To bardzo ciekawe otwarcie jego drogi. Ruud po Rio wygląda zdecydowanie lepiej niż wcześniej. Doszedł tam do półfinału, pokonał między innymi Jannika Sinnera i wrócił do TOP 10. Kjær z kolei nadal szuka dużego wyniku, który potwierdziłby jego miejsce w młodym pokoleniu.

Fils będzie faworytem niezależnie od rywala, ale po Rio nikt nie patrzy już na jego mecze jak na formalność. Seria została przerwana, a każdy kolejny przeciwnik będzie chciał sprawdzić, czy lider nadal jest tak pewny jak w pierwszej części sezonu.

Potencjalna 2. runda:
Arthur Fils [1] vs Nicolai Budkov Kjær / Casper Ruud


Ćwiartka Filsa: Majchrzak, Đoković i cień Rio

Pierwsza część drabinki ma kilka bardzo mocnych nazwisk. Oprócz Filsa mamy tam Novaka Đokovicia, Kamila Majchrzaka [5], Caspera Ruuda, Nicolai Budkova Kjæra, Darwina Blancha i Jakuba Menšíka.

Najmocniej wygląda starcie Đoković - Majchrzak. Dla Kamila to mecz o reakcję po fatalnym występie w Rio, gdzie przegrał z Tomásem Martínem Etcheverrym 0:6, 0:6. Taki wynik musi zostawić ślad, ale Dubaj daje mu okazję do natychmiastowej odpowiedzi. Problem w tym, że rywal jest jednym z najtrudniejszych możliwych już na start.

Đoković z kolei w Rio był blisko wielkiej sensacji. Prowadził z Filsem, ale ostatecznie przegrał 6:4, 4:6, 6:7. Jeśli utrzyma tamten poziom, Majchrzaka czeka bardzo ciężka przeprawa.

Najważniejsze mecze tej ćwiartki:

Nicolai Budkov Kjær vs Casper Ruud
Pojedynek dwóch zawodników z zupełnie inną sytuacją. Ruud jedzie na fali półfinału w Rio, Kjær potrzebuje wyniku, który ponownie wprowadzi go do większej rozmowy.

Darwin Blanch vs Jakub Menšík
Mecz młodych zawodników, którzy mogą zrobić krok w stronę ważnego wyniku. Zwycięzca prawdopodobnie trafi potem na kogoś z pary Đoković - Majchrzak.

Novak Đoković vs Kamil Majchrzak [5]
Jeden z hitów 1. rundy. Majchrzak potrzebuje odbudowy, Đoković poluje na duże zwycięstwo.


Tsitsipas pod presją. Zverev i Sinner w tej samej części drabinki

Stefanos Tsitsipas [4] również zaczyna od wolnego losu, ale jego sytuacja jest daleka od komfortowej. W Rio przegrał od razu po wejściu do turnieju, ulegając późniejszemu mistrzowi Alejandro Tabilo po trzysetowym boju. Grek wciąż jest wysoko w rankingu, ale od kilku turniejów brakuje mu regularności z początku sezonu.

W Dubaju jego pierwszym rywalem będzie zwycięzca meczu Joel Schwärzler - Alexander Zverev. Już samo nazwisko Zvereva sprawia, że ta część drabinki wygląda niebezpiecznie. Niemiec nie jest rozstawiony, ale potencjał ma zdecydowanie wyższy niż typowy zawodnik spoza czołówki.

Niżej w tej samej ćwiartce mamy też bardzo interesujący układ: Jannik Sinner - James Duckworth oraz Martin Landaluce - Alejandro Tabilo [6]. Szczególnie Tabilo będzie pod ogromną obserwacją. Po triumfie w Rio po raz pierwszy zagra jako świeżo upieczony mistrz i zawodnik TOP 10.

Potencjalna 2. runda:
Stefanos Tsitsipas [4] vs Joel Schwärzler / Alexander Zverev
Jannik Sinner / James Duckworth vs Martin Landaluce / Alejandro Tabilo [6]

Mecz tej sekcji:
Martin Landaluce vs Alejandro Tabilo [6]

Tabilo dopiero co wygrał Rio, ale właśnie takie momenty bywają najtrudniejsze. Po wielkim sukcesie przychodzi zmiana nawierzchni, zmiana oczekiwań i pierwszy mecz, w którym wszyscy patrzą już na niego inaczej. Landaluce nie będzie faworytem, ale może zagrać bez presji.

Cobolli, Hurkacz, Fritz i Kouamé - najmocniej obsadzony fragment drabinki?

Trzecia ćwiartka wygląda bardzo smakowicie. Flavio Cobolli [7] zaczyna z Cameronem Norrie, Hubert Hurkacz trafia na Taylora Fritza, Henry Searle zagra z Danielem Altmaierem, a Moïse Kouamé [3] czeka już w 2. rundzie po wolnym losie.

Cobolli po finale w Rotterdamie pokazał, że na hardzie potrafi być bardzo groźny. Rio zatrzymało go na Tabilo, ale tam przegrał z późniejszym mistrzem, więc trudno traktować to jako wielką wpadkę. Teraz wraca na nawierzchnię, która może mu bardziej odpowiadać.

Największym hitem tej sekcji jest jednak Hubert Hurkacz - Taylor Fritz. To mecz, który spokojnie mógłby być spotkaniem późniejszej rundy. Hurkacz szuka mocnego wejścia w turniej, Fritz po nieudanym Rio również potrzebuje reakcji. Zwycięzca tego meczu może od razu stać się jednym z najgroźniejszych nierozstawionych nazwisk w drabince.

Kouamé patrzy na to wszystko z pozycji rozstawionego numeru trzy. Francuz po finale w Rio wskoczył na 3. miejsce w rankingu i potwierdził, że jest jednym z najrówniej punktujących zawodników sezonu. W Dubaju może jednak szybko dostać niewygodny test — w 2. rundzie zagra ze zwycięzcą meczu Henry Searle - Daniel Altmaier.

Najważniejsze mecze tej ćwiartki:

Flavio Cobolli [7] vs Cameron Norrie
Finalista Rotterdamu kontra solidny, niewygodny rywal. Cobolli będzie faworytem, ale to nie jest łatwe otwarcie.

Hubert Hurkacz vs Taylor Fritz
Jeden z najciekawszych meczów całej 1. rundy. Duże nazwiska, hard, presja i potencjalnie bardzo ważny wynik dla dalszej drabinki.

Henry Searle vs Daniel Altmaier
Mecz o prawo do starcia z Kouamé. Dla obu to ogromna szansa, bo zwycięstwo od razu ustawiłoby ich w centrum uwagi.


Vacherot czeka. Borges, Bublik, Shelton i Jódar walczą o drogę do dwójki

Dolna część drabinki kończy się nazwiskiem Valentina Vacherota [2]. Wicelider rankingu zaczyna od wolnego losu, ale po Rio również ma coś do udowodnienia. Przegrał tam w swoim pierwszym meczu z Jannikiem Sinnerem i nie wykorzystał szansy na zmniejszenie dystansu do Filsa.

W Dubaju może zacząć od bardzo interesującego rywala, bo w 2. rundzie czeka na zwycięzcę meczu Ben Shelton - Rafael Jódar. Shelton potrafi być niewygodny dla każdego, a Jódar nadal jest jednym z zawodników, którzy mogą szukać przełomu.

Wyżej w tej samej ćwiartce Nuno Borges [8] gra z Alexandrem Bublikiem, a Tomás Martín Etcheverry zmierzy się z Rei Sakamoto. Borges i Bublik to para o dużym potencjale na bardzo nieprzewidywalne spotkanie. Etcheverry z kolei przyjeżdża do Dubaju po rekordowym 6:0, 6:0 z Majchrzakiem w Rio, ale zmiana nawierzchni może sprawić, że jego przewaga z mączki nie będzie już tak widoczna.

Potencjalna 2. runda:
Nuno Borges [8] / Alexander Bublik vs Tomás Martín Etcheverry / Rei Sakamoto
Ben Shelton / Rafael Jódar vs Valentin Vacherot [2]

Mecz tej sekcji:
Ben Shelton vs Rafael Jódar

Shelton już w Rio był blisko zatrzymania Filsa. Teraz zaczyna od Jódara, a nagrodą może być starcie z Vacherotem. To bardzo dobra okazja, żeby zbudować mocny wynik na hardzie.

Najciekawsze mecze 1. rundy

Novak Đoković vs Kamil Majchrzak [5]
Mecz z największym ciężarem psychologicznym. Majchrzak musi odpowiedzieć po Rio, Đoković może wykorzystać moment słabości rywala.

Hubert Hurkacz vs Taylor Fritz
Starcie, które wygląda jak pojedynek z późniejszej fazy turnieju. Zwycięzca może realnie myśleć o głębokim wyniku.

Nicolai Budkov Kjær vs Casper Ruud
Ruud po półfinale w Rio wraca do gry o czołowe miejsca. Kjær może zatrzymać jego odbudowę już na starcie.

Martin Landaluce vs Alejandro Tabilo [6]
Pierwszy mecz Tabilo po tytule w Rio. To zawsze specyficzny test — już nie pogoń za sukcesem, ale obrona nowego statusu.

Flavio Cobolli [7] vs Cameron Norrie
Cobolli musi potwierdzić, że Rotterdam nie był jednorazowym wyskokiem. Norrie jest rywalem, który potrafi zepsuć plan faworyta.

Ben Shelton vs Rafael Jódar
Mecz z potencjałem na bardzo ciekawy rozwój. Shelton może być jednym z groźniejszych nierozstawionych zawodników w dolnej części drabinki.



Najważniejsze pytania przed startem turnieju

Czy Fils wróci do dominacji na hardzie?
Rio przerwało jego serię, ale nie odebrało mu pozycji lidera. Dubaj może być odpowiedzią, czy porażka z Tabilo była tylko epizodem.

Czy Tabilo utrzyma formę po największym sukcesie kariery?
Triumf w Rio dał mu 500 punktów i awans do TOP 10. Teraz zaczyna zupełnie nowy etap — jako zawodnik, którego wszyscy traktują poważnie.

Czy Kouamé pójdzie za ciosem po finale?
Francuz jest już numerem trzy rankingu. W Dubaju może jeszcze mocniej zaznaczyć swoją obecność w ścisłej czołówce.

Czy Majchrzak szybko odbuduje się po 0:6, 0:6?
Los nie był łaskawy. Mecz z Đokoviciem to trudny test, ale jednocześnie idealna okazja do mocnej odpowiedzi.

Czy Vacherot obroni pozycję wicelidera?
Po słabszym Rio potrzebuje spokojniejszego turnieju. Jego część drabinki nie wygląda jednak jak spacer.

Czy Hurkacz albo Fritz wykorzystają trudną drabinkę?
Już w 1. rundzie jeden z nich odpadnie. Drugi może stać się bardzo niebezpieczny dla rozstawionych.


Pełna 1. runda Dubai Tennis Championships

Wolny los: Arthur Fils [1]
Nicolai Budkov Kjær vs Casper Ruud
Darwin Blanch vs Jakub Menšík
Novak Đoković vs Kamil Majchrzak [5]

Wolny los: Stefanos Tsitsipas [4]
Joel Schwärzler vs Alexander Zverev
Jannik Sinner vs James Duckworth
Martin Landaluce vs Alejandro Tabilo [6]

Flavio Cobolli [7] vs Cameron Norrie
Hubert Hurkacz vs Taylor Fritz
Henry Searle vs Daniel Altmaier
Wolny los: Moïse Kouamé [3]

Nuno Borges [8] vs Alexander Bublik
Tomás Martín Etcheverry vs Rei Sakamoto
Ben Shelton vs Rafael Jódar
Wolny los: Valentin Vacherot [2]


Dubai Tennis Championships zaczyna kolejny rozdział sezonu.

Fils chce wrócić do dominacji, Tabilo musi udźwignąć status mistrza Rio, Kouamé poluje na kolejny finał, a cała czołówka wie, że na hardzie margines błędu będzie minimalny.

Indian Wells stworzyło nowych bohaterów. Miami wywróciło układ sił jeszcze raz.

Jeszcze kilka dni wcześniej cały tenisowy świat patrzył przede wszystkim na Jamesa Duckwortha. Australijczyk sensacyjnie wygrał BNP Paribas Open, w finale zatrzymał Moïse Kouamé i po kilku kapitalnych tygodniach przestał być tylko ciekawą historią sezonu. Stał się zawodnikiem realnie walczącym o ścisłą czołówkę.

Kouamé wyjeżdżał z Indian Wells bez trofeum, ale z pierwszym finałem ATP 1000 i kolejnym potwierdzeniem, że jego obecność wysoko w rankingu nie jest przypadkiem.

Arthur Fils nadal pozostawał numerem jeden świata.

Valentin Vacherot nadal robił swoje i praktycznie nie wypadał z końcowych faz turniejów.

Stefanos Tsitsipas próbował odzyskać stabilność.

A Taylor Fritz?

Po zwycięstwie w Dubaju nie można było już traktować go jak zawodnika z drugiego planu. ATP 500 było pierwszym wielkim sygnałem, ale jedno pytanie pozostawało otwarte.

Czy to był tylko jeden kapitalny tydzień, czy początek czegoś znacznie większego?

Miami dało odpowiedź.

I była ona bardzo wyraźna.
Finał: Kouamé drugi raz spróbował sięgnąć po Mastersa. Fritz nie dał mu żadnej szansy

Moïse Kouamé pojawił się w finale ATP 1000 drugi turniej z rzędu.

Już samo to pokazuje, jak bardzo zmienił się jego status w ostatnich tygodniach. Jeszcze niedawno Francuz był jednym z kilku zawodników próbujących gonić Filsa i Vacherota. Po amerykańskim swingu stał się jednym z głównych punktów odniesienia całego sezonu.

W Indian Wells zatrzymał go Duckworth.

W Miami dostał drugą szansę.

Tym razem po drugiej stronie siatki stał Taylor Fritz.

Finał długo nie zdążył nawet stać się finałem.

Fritz rozpoczął spotkanie znakomicie. Natychmiast narzucił własne tempo, nie pozwolił Kouamé złapać rytmu i praktycznie od pierwszych gemów przejął kontrolę.

Pierwszy set zakończył się wynikiem 6:1.

Kouamé w drugiej partii wyglądał już lepiej. Mecz był bardziej wyrównany, Francuz nie pozwolił Fritzowi odjechać tak szybko, ale w najważniejszych momentach ponownie brakowało mu odpowiedzi.

Amerykanin pozostał spokojny.

Nie dał się wciągnąć w nerwową końcówkę.

Nie pozwolił rywalowi odbudować meczu.

6:3.

Finał:
Taylor Fritz def. Moïse Kouamé 6:1, 6:3

Pierwszy tytuł ATP 1000 w karierze.

I jeden z najbardziej przekonujących finałów całego sezonu.

Droga Fritza do tytułu: dziesięć wygranych setów i ani jednego straconego

W Dubaju Taylor Fritz musiał cierpieć.

W ćwierćfinale z Kouamé przegrał pierwszego seta. W półfinale z Vacherotem również. Oba spotkania ratował w tie-breakach drugich partii, oba odwracał i oba kończył zwycięstwem 6:3 w decydującym secie.

Miami było zupełnie inne.

Tym razem Fritz nie potrzebował ani jednego comebacku.

Droga Taylora Fritza do tytułu:

1. runda: Taylor Fritz def. Luca Van Assche 6:1, 6:4
2. runda: Taylor Fritz def. Nuno Borges 6:4, 6:2
Ćwierćfinał: Taylor Fritz def. James Duckworth 6:3, 7:6
Półfinał: Taylor Fritz def. Arthur Fils [1] 7:5, 6:2
Finał: Taylor Fritz def. Moïse Kouamé [3] 6:1, 6:3

Pięć spotkań.

Pięć zwycięstw.

Bilans setów: 10-0.

Pierwsze dwie rundy były obowiązkiem.

Prawdziwe Miami Fritza rozpoczęło się od ćwierćfinału.

Najpierw James Duckworth — świeżo upieczony mistrz Indian Wells i zawodnik, który przez poprzednie tygodnie praktycznie nie schodził z pierwszych stron.

Fritz wygrał 6:3, 7:6.

Potem Arthur Fils.

Lider rankingu.

Mistrz Australian Open.

Zawodnik, który już trzy razy w tym sezonie podnosił trofeum.

Fritz wygrał 7:5, 6:2.

Na końcu Kouamé.

Drugi finał Mastersa z rzędu.

6:1, 6:3.

To nie była drabinka, w której mistrz dostał coś za darmo.

Fritz w trzech ostatnich rundach pokonał mistrza Indian Wells, numer jeden świata i finalistę poprzedniego Mastersa.

I żadnemu z nich nie oddał seta.
Dubaj nie był przypadkiem. Taylor Fritz właśnie zmienił swój status

Jeszcze po Rio Fritz nie należał do głównych postaci sezonu.

Kilka tygodni później sytuacja wygląda całkowicie inaczej.

Dubai Tennis Championships — mistrz.
Miami Open — mistrz.

Dwa tytuły w trzech ostatnich startach.

Najpierw ATP 500.

Teraz ATP 1000.

W Dubaju pokonywał Huberta Hurkacza, Flavio Cobolliego, Moïse Kouamé, Valentina Vacherota i Jamesa Duckwortha.

W Miami do tej listy dopisał między innymi Duckwortha, Arthura Filsa i ponownie Kouamé.

To przestaje wyglądać jak seria niespodzianek.

To zaczyna wyglądać jak nowa rzeczywistość.

Przed Dubajem Fritz był daleko od ścisłej czołówki.

Po Dubaju wskoczył do TOP 10.

Po Miami jest już czwartą rakietą świata.

1875 punktów.

Przed nim znajdują się wyłącznie Fils, Kouamé i Vacherot.

I po tym, co wydarzyło się w Miami, trudno znaleźć argument, dlaczego Fritz miałby na tym poprzestać.

Kouamé: dwa Mastersy. Dwa finały. Dwie porażki.

Moïse Kouamé przeżywa jeden z najbardziej nietypowych okresów w całym tourze.

Jeżeli spojrzeć wyłącznie na wyniki:

Indian Wells — finał.
Miami — finał.

Fantastycznie.

Jeżeli spojrzeć na ostatnie mecze obu turniejów:

Indian Wells — porażka.
Miami — porażka.

Boli znacznie bardziej.

Kouamé może jednak mieć do siebie pretensje głównie o sam finał Miami.

Wcześniej rozegrał kolejny świetny turniej.

Droga Moïse Kouamé do finału:

1. runda: Moïse Kouamé def. Jaime Faria 6:4, 6:3
2. runda: Moïse Kouamé def. Tomás Martín Etcheverry 6:2, 6:4
Ćwierćfinał: Moïse Kouamé def. Flavio Cobolli 7:6, 7:5
Półfinał: Moïse Kouamé def. Valentin Vacherot 6:3, 6:2
Finał: Taylor Fritz def. Moïse Kouamé 6:1, 6:3

Do finału nie stracił nawet seta.

Szczególnie półfinał z Vacherotem był pokazem siły. Monakijczyk przez cały sezon pozostaje jednym z najbardziej regularnych zawodników stawki, a Kouamé odprawił go 6:3, 6:2.

Dopiero Fritz całkowicie zatrzymał Francuza.

Kouamé nadal nie ma więc tytułu ATP 1000.

Ale po dwóch kolejnych finałach trudno traktować to jako dowód słabości.

Wręcz przeciwnie.

Po Miami Francuz awansuje na 2. miejsce rankingu ATP.

2580 punktów.

Pierwszy Masters nadal ucieka.

Ale teraz pytanie brzmi raczej „kiedy?”, a nie „czy?”.
Fils pozostaje numerem jeden. Aura nietykalności jednak znika

Arthur Fils zrobił w Miami coś, co w przypadku większości zawodników zostałoby uznane za świetny turniej.

Dotarł do półfinału ATP 1000.

Pokonał trzech rywali.

Zdobył 400 punktów.

Tyle że Fils przez pierwszą część sezonu sam zawiesił poprzeczkę znacznie wyżej.

Australian Open.

Montpellier.

Rotterdam.

Trzy tytuły.

Piętnaście kolejnych zwycięstw w pewnym momencie sezonu.

Przez kilka tygodni wyglądał jak zawodnik, wokół którego cała reszta stawki może co najwyżej próbować się ustawiać.

Miami pokazało coś innego.

Droga Arthura Filsa do półfinału:

1. runda: Arthur Fils def. Federico Cina 7:5, 6:7, 6:4
2. runda: Arthur Fils def. Alexander Zverev 6:3, 3:6, 6:0
Ćwierćfinał: Arthur Fils def. Jannik Sinner 6:4, 4:6, 7:5
Półfinał: Taylor Fritz def. Arthur Fils 7:5, 6:2

Fils już od pierwszej rundy musiał pracować.

Cina zabrał mu seta.

Zverev również.

Sinner w ćwierćfinale był bardzo blisko doprowadzenia do wielkiej niespodzianki.

Lider przeżył wszystkie te mecze.

Dopiero Fritz go zatrzymał.

Najważniejszy był jednak sposób.

Pierwszy set był zacięty.

Drugi nie.

6:2 dla Fritza.

Fils pozostaje zdecydowanym numerem jeden z dorobkiem 3650 punktów.

Nie ma żadnego kryzysu.

Nie ma nawet poważnego zagrożenia dla jego pozycji.

Ale po Rio, Dubaju, Indian Wells i Miami wiemy już coś, czego jeszcze po Rotterdamie nie wiedzieliśmy.

Filsa można regularnie zatrzymywać.

I cała czołówka zaczyna w to wierzyć.
Henry Searle – największe odkrycie całego Miami

38. miejsce.

0 punktów.

0 zwycięstw.

Tak wyglądała sytuacja Henry'ego Searle'a przed rozpoczęciem Miami Open.

Kilka dni później Brytyjczyk opuszczał Florydę jako ćwierćfinalista ATP 1000.

Pierwszy mecz?

Stefanos Tsitsipas.

Jeden z najlepszych zawodników pierwszej części sezonu.

Henry Searle def. Stefanos Tsitsipas [5] 6:3, 7:5

Nie było pięciosetowej wojny.

Nie było szczęśliwego tie-breaka trzeciego seta.

Searle pokonał Tsitsipasa w dwóch partiach.

Potem Ben Shelton.

Tym razem początek był fatalny.

2:6.

I właśnie wtedy Searle pokazał być może najwięcej.

Henry Searle def. Ben Shelton 2:6, 6:2, 6:2

Dwa kolejne sety wygrał dokładnie takim samym wynikiem, jakim przegrał pierwszy.

W ćwierćfinale trafił na Vacherota.

I ponownie nie był tłem.

Valentin Vacherot def. Henry Searle 7:6, 4:6, 6:2

Searle zabrał seta zawodnikowi z absolutnej światowej czołówki i dopiero w decydującej partii zakończył swój turniej.

Efekt?

200 punktów.
Awans z 38. na 27. miejsce rankingu.
Pierwsze dwa zwycięstwa w karierze.

Przed Miami był jednym z nowych nazwisk na liście.

Po Miami nikt już nie będzie patrzył na jego nazwisko jak na anonimowego rywala w drabince.
Vacherot znowu daleko. I znowu ktoś był lepszy dopiero pod koniec

Valentin Vacherot nadal pozostaje jednym z najbardziej fascynujących zawodników sezonu.

Nie dlatego, że wygrywa wszystko.

Właśnie dlatego, że praktycznie zawsze jest blisko.

Miami było idealnym przykładem.

1. runda: Valentin Vacherot def. Jakub Menšík 5:7, 6:3, 7:5
2. runda: Valentin Vacherot def. Darwin Blanch 7:5, 6:7, 7:5
Ćwierćfinał: Valentin Vacherot def. Henry Searle 7:6, 4:6, 6:2
Półfinał: Moïse Kouamé def. Valentin Vacherot 6:3, 6:2

Trzy pierwsze spotkania trwały po trzy sety.

Trzy razy Vacherot musiał przeżyć trudny moment.

Trzy razy znalazł rozwiązanie.

Dopiero Kouamé nie pozwolił mu wrócić.

Monakijczyk traci po Miami 2. miejsce na rzecz Francuza, ale trudno mówić o wielkim przegranym.

Ma 2365 punktów.

Jest numerem trzy.

I kolejny raz znalazł się w półfinale jednego z największych turniejów kalendarza.

Może nie jest obecnie najgłośniejszym nazwiskiem touru.

Jest za to jednym z najbardziej regularnych.

Duckworth zatrzymany. Jego amerykański swing i tak wygląda absurdalnie dobrze

James Duckworth nie wygrał drugiego Mastersa z rzędu.

Nie oznacza to, że Miami zepsuło jego historię.

Australijczyk przyjechał na Florydę bezpośrednio po największym triumfie swojej kariery.

W pierwszej rundzie pokonał Caspera Ruuda.

W drugiej awansował po walkowerze Novaka Đokovicia.

W ćwierćfinale czekał Fritz.

Taylor Fritz def. James Duckworth 6:3, 7:6

Pierwszy set należał do Amerykanina.

W drugim Duckworth był znacznie bliżej, ale tie-break zakończył jego serię.

Warto jednak spojrzeć szerzej.

Dubaj — finał.
Indian Wells — mistrz.
Miami — ćwierćfinał.

Jeszcze po Australian Open Duckworth znajdował się daleko od największych historii sezonu.

Po Miami jest piątą rakietą świata.

1730 punktów.

Jeden przegrany ćwierćfinał absolutnie tego nie zmienia.
Sinner wreszcie zrobił krok do przodu

Jannik Sinner długo pozostawał jednym z zawodników, od których można było oczekiwać więcej.

Miami wreszcie przyniosło mocniejszy wynik.

Już w pierwszej rundzie nie było jednak łatwo.

Hubert Hurkacz wygrał otwierającą partię.

Jannik Sinner def. Hubert Hurkacz 3:6, 6:2, 6:3

Włoch odpowiedział znakomicie i odwrócił spotkanie.

W drugiej rundzie awansował po walkowerze Kamila Majchrzaka.

Ćwierćfinał oznaczał spotkanie z Filsem.

I był to jeden z najlepszych meczów całego turnieju.

Arthur Fils def. Jannik Sinner 6:4, 4:6, 7:5

Sinner doprowadził lidera do trzeciego seta.

Był blisko.

Ostatecznie zabrakło kilku gemów.

Porażka boli, ale sam występ można potraktować jako sygnał odbudowy.

Po Miami Sinner awansuje na 13. miejsce rankingu.

600 punktów.

Do ścisłej czołówki nadal trochę brakuje.

Kierunek wreszcie jest jednak właściwy.

Tsitsipas z ogromnym problemem. Miami skończyło się po jednym meczu

Stefanos Tsitsipas zaczynał sezon jako jeden z najważniejszych zawodników touru.

Wygrał Brisbane.

Dotarł do finału Adelaide.

Przez pierwsze tygodnie znajdował się nawet na pozycji lidera rankingu.

Ostatnio wszystko wygląda zdecydowanie mniej stabilnie.

W Miami Grek rozegrał dokładnie jedno spotkanie.

Henry Searle def. Stefanos Tsitsipas [5] 6:3, 7:5

Zero punktów.

Porażka z zawodnikiem, który przed turniejem nie miał na koncie ani jednego zwycięstwa.

Sama sensacja może przydarzyć się każdemu.

Problem polega na tym, że jest kolejnym elementem większego obrazu.

W Dubaju Tsitsipas został mocno zatrzymany przez Duckwortha.

W Indian Wells przegrał z Cameronem Norrie.

W Miami nawet nie dotarł do drugiej rundy.

Pozycja w rankingu nadal jest bardzo dobra.

6. miejsce, 1365 punktów.

Ale Cobolli ma już 1355.

Majchrzak 1225.

Przewaga, która wcześniej dawała Grekowi spokój, praktycznie zniknęła.

Cobolli odwraca dwa mecze. Tabilo po Rio nadal nie może złapać rytmu

Flavio Cobolli miał w Miami dwa bardzo podobne spotkania.

W obu przegrywał pierwszego seta.

W obu odwrócił sytuację.

Najpierw Alejandro Tabilo.

Flavio Cobolli def. Alejandro Tabilo 6:7, 6:2, 6:2

Mistrz Rio rozpoczął dobrze.

Potem praktycznie zniknął.

Następnie Alexander Bublik.

Flavio Cobolli def. Alexander Bublik 2:6, 6:4, 6:3

Tym razem Włoch dostał jeszcze mocniejszy cios na początku, ale ponownie odpowiedział.

W ćwierćfinale jego serię zatrzymał Kouamé.

Moïse Kouamé def. Flavio Cobolli 7:6, 7:5

Cobolli opuszcza więc Miami z kolejnym dobrym wynikiem i awansem na 7. miejsce rankingu.

Tabilo ma zupełnie inny problem.

Po sensacyjnym tytule w Rio wydawało się, że może rozpocząć marsz w kierunku ścisłej światowej czołówki.

W Dubaju odpadł od razu z Landaluce.

W Indian Wells zakończył turniej na Duckworthcie.

W Miami ponownie żegna się już po pierwszym meczu.

Clay dał mu największy sukces sezonu.

Hard szybko przypomniał, że utrzymanie nowego statusu będzie znacznie trudniejsze.

Majchrzak z niewykorzystaną szansą

Kamil Majchrzak rozpoczął Miami poprawnie.

Kamil Majchrzak def. Rafael Jódar 6:4, 6:2

Dwa sety.

Awans.

W drugiej rundzie miał czekać Jannik Sinner.

Do meczu jednak nie doszło.

Majchrzak nie przesłał uderzeń i Sinner awansował walkowerem.

Sportowo oznacza to bardzo bolesną stratę.

Polak znajdował się już wysoko w rankingu, a przy drabince ATP 1000 każde kolejne zwycięstwo mogło dać duże punkty.

Miami kończy więc z 100 punktami i 8. miejscem w rankingu.

To nadal świetna pozycja.

Ale trudno nie myśleć o tym turnieju jak o zmarnowanej okazji.

Najważniejsze mecze Miami Open

Henry Searle vs Stefanos Tsitsipas [5] — 6:3, 7:5
Największa sensacja pierwszej rundy i początek historii, która zaprowadziła Searle'a aż do ćwierćfinału.

Jannik Sinner vs Hubert Hurkacz — 3:6, 6:2, 6:3
Sinner rozpoczął turniej od problemów, ale potrafił całkowicie odwrócić spotkanie.

Flavio Cobolli [6] vs Alejandro Tabilo — 6:7, 6:2, 6:2
Mistrz Rio wygrał pierwszą partię. Później Cobolli przejął kontrolę.

Flavio Cobolli [6] vs Alexander Bublik — 2:6, 6:4, 6:3
Drugi comeback Włocha w dwóch kolejnych rundach.

Valentin Vacherot [2] vs Darwin Blanch — 7:5, 6:7, 7:5
Jeden z najbardziej wyrównanych meczów całego turnieju. Vacherot znowu wytrzymał długą walkę.

Henry Searle vs Ben Shelton — 2:6, 6:2, 6:2
Po sensacji z Tsitsipasem Searle udowodnił, że nie był to przypadek.

Arthur Fils [1] vs Jannik Sinner — 6:4, 4:6, 7:5
Prawdopodobnie najlepszy mecz ćwierćfinałów. Sinner był bardzo blisko zatrzymania lidera.

Taylor Fritz vs James Duckworth [4] — 6:3, 7:6
Mistrz Indian Wells kontra mistrz Dubaju. Tym razem Fritz nie pozwolił Duckworthowi napisać kolejnej historii.

Moïse Kouamé [3] vs Flavio Cobolli [6] — 7:6, 7:5
Dwa ciasne sety, oba rozstrzygnięte przez Kouamé w najważniejszych momentach.

Valentin Vacherot [2] vs Henry Searle — 7:6, 4:6, 6:2
Koniec bajki Searle'a, ale Brytyjczyk jeszcze raz pokazał, że potrafi rywalizować z czołówką.

Taylor Fritz vs Arthur Fils [1] — 7:5, 6:2
Spotkanie, które ostatecznie zmieniło odbiór całego turnieju Fritza. Pokonać lidera to jedno. Pokonać go w takim stylu to coś więcej.

Moïse Kouamé [3] vs Valentin Vacherot [2] — 6:3, 6:2
Kouamé rozegrał niemal perfekcyjny półfinał przeciwko zawodnikowi numer dwa.

Taylor Fritz vs Moïse Kouamé [3] — 6:1, 6:3
Pierwszy Masters 1000 Fritza. Drugi przegrany finał tej rangi z rzędu dla Kouamé.

Ranking po Miami – Fritz już czwarty, Kouamé nowym numerem dwa

Miami przyniosło bardzo duże zmiany w czołówce.

Arthur Fils pozostaje zdecydowanym liderem, ale za jego plecami układ zaczyna wyglądać zupełnie inaczej.

Kouamé dzięki drugiemu finałowi ATP 1000 z rzędu wyprzedza Vacherota.

Fritz zgarnia 1000 punktów i wykonuje gigantyczny skok.

Duckworth utrzymuje się w TOP 5.

Shelton wchodzi do pierwszej dziesiątki.

TOP 10 rankingu po Miami Open:

1. Arthur Fils — 3650 pkt
2. Moïse Kouamé — 2580 pkt
3. Valentin Vacherot — 2365 pkt
4. Taylor Fritz — 1875 pkt
5. James Duckworth — 1730 pkt
6. Stefanos Tsitsipas — 1365 pkt
7. Flavio Cobolli — 1355 pkt
8. Kamil Majchrzak — 1225 pkt
9. Márton Fucsovics — 1100 pkt
10. Ben Shelton — 875 pkt

Największym zwycięzcą rankingu jest oczywiście Fritz.

Ale nie tylko on.

Henry Searle zdobywa pierwsze 200 punktów i wskakuje na 27. miejsce.

Jannik Sinner awansuje na 13.

Shelton melduje się w TOP 10.

Tabilo po kilku słabszych tygodniach wypada poza dziesiątkę.

Najwięksi wygrani Miami

Taylor Fritz
Nie ma konkurencji. Pierwszy Masters 1000, pięć zwycięstw bez straty seta, pokonani Duckworth, Fils i Kouamé oraz awans na 4. miejsce rankingu. Turniej niemal idealny.

Moïse Kouamé
Przegrał finał, ale drugi finał ATP 1000 z rzędu i awans na 2. miejsce świata są gigantycznym sukcesem. Amerykański swing uczynił z niego jednego z głównych rywali Filsa.

Henry Searle
Przed turniejem nie miał punktów. Po turnieju ma zwycięstwa nad Tsitsipasem i Sheltonem, ćwierćfinał ATP 1000, 200 punktów i 27. miejsce.

Valentin Vacherot
Stracił pozycję numer dwa, ale ponownie dotarł do półfinału wielkiego turnieju. Regularność nadal jest jego największą bronią.

Jannik Sinner
Ćwierćfinał i trzysetowa walka z Filsem. Wreszcie turniej, po którym można mówić o konkretnym kroku naprzód.

Flavio Cobolli
Dwa odwrócone mecze, ćwierćfinał ATP 1000 i awans na 7. miejsce. Włoch coraz mocniej zakotwicza się w ścisłej czołówce.

Najwięksi przegrani Miami

Stefanos Tsitsipas
Jedno spotkanie i koniec. Porażka z zawodnikiem, który przed Miami nie miał punktów rankingowych, jest jednym z najbardziej bolesnych wyników Greka w tym sezonie.

Alejandro Tabilo
Po tytule w Rio nie potrafi potwierdzić formy na hardzie. Kolejny szybki koniec turnieju i wypadnięcie z TOP 10.

Casper Ruud
Turniej zakończony już w pierwszej rundzie po porażce z Duckworthem. Przy coraz ciaśniejszym rankingu takie tygodnie kosztują coraz więcej.

Hubert Hurkacz
Prowadził z Sinnerem po pierwszym secie, ale nie wykorzystał przewagi i ponownie kończy turniej bez większego dorobku.

Kamil Majchrzak
Pierwszą rundę przeszedł bardzo pewnie, ale walkower w meczu z Sinnerem zamknął drogę do kolejnych punktów. Przy pozycji w TOP 10 była to naprawdę duża niewykorzystana szansa.

Co dalej?

Miami zamyka jeden z najważniejszych etapów pierwszej części sezonu.

Po Australian Open wydawało się, że Arthur Fils może uciec całej stawce.

Po Rio pojawił się Alejandro Tabilo.

Dubaj dał nam Taylora Fritza.

Indian Wells stworzyło wielką historię Jamesa Duckwortha.

Miami wyniosło Fritza jeszcze wyżej i pokazało Henry'ego Searle'a.

Moïse Kouamé dwa razy z rzędu znalazł się o jedno zwycięstwo od tytułu ATP 1000.

Valentin Vacherot nadal praktycznie nie schodzi z końcowych faz.

Jannik Sinner powoli wraca.

Tsitsipas zaczyna oglądać się za siebie.

A Fils?

Nadal jest liderem.

Nadal ma ogromną przewagę.

Ale nie jest już jedynym zawodnikiem, którego każdy chce pokonać.

Teraz kończy się hard.

Tour przenosi się na europejską mączkę.

Pierwszym wielkim przystankiem będzie Monte Carlo.

I nagle pojawia się mnóstwo nowych pytań.

Czy Fritz przeniesie swoją najlepszą formę na clay?

Czy Kouamé po dwóch przegranych finałach ATP 1000 wreszcie zrobi ostatni krok?

Czy Fils odbuduje aurę dominatora?

Czy Tabilo po powrocie na swoją najlepszą dotąd nawierzchnię znów odżyje?

Czy Vacherot wykorzysta domowy turniej?

Czy Searle potwierdzi, że Miami nie było jednorazowym wystrzałem?

Sezon nie ma już jednego prostego scenariusza.

I właśnie dlatego robi się coraz ciekawszy.

Miami Open 2026 należy do Taylora Fritza.

Pięć meczów. Pięć zwycięstw. Dziesięć wygranych setów i ani jednego straconego. Pokonany mistrz Indian Wells, pokonany numer jeden świata, pokonany finalista dwóch kolejnych Mastersów. Dubaj był ostrzeżeniem. Miami było potwierdzeniem.[/center]

Indian Wells miało sprawdzić, kto naprawdę jest gotowy na wielkie turnieje.

Po Dubaju sezon dostał nową historię. Taylor Fritz wrócił do gry z tytułem ATP 500, James Duckworth po raz pierwszy wszedł tak głęboko w turniej, Arthur Fils stracił aurę nietykalności, a Moïse Kouamé nadal trzymał się blisko absolutnej czołówki.

BNP Paribas Open miało odpowiedzieć na kilka pytań. Czy Fils po dwóch turniejach bez tytułu wróci do dominacji? Czy Fritz potwierdzi formę z Dubaju? Czy Duckworth był jednorazową sensacją? Czy Kouamé w końcu przełoży regularność na największy tytuł?

Odpowiedź przyszła najmocniejsza z możliwych.

James Duckworth nie tylko potwierdził Dubaj. On go przebił. Australijczyk wygrał pięć meczów, cztery z nich po trzech setach, pokonał po drodze mistrza Rio, Novaka Đokovicia, Jannika Sinnera, Bena Sheltona i Moïse Kouamé. To nie był przypadkowy turniej. To był marsz przez ogień.

Finał: Duckworth wytrzymał wszystko

Finał BNP Paribas Open zakończył się zwycięstwem Jamesa Duckwortha nad Moïse Kouamé 6:1, 5:7, 7:5. Sam wynik dobrze pokazuje, jak dziwny i emocjonalnie nierówny był to mecz.

Pierwszy set należał całkowicie do Australijczyka. Duckworth rozpoczął agresywnie, szybko przejął kontrolę i wygrał partię 6:1. Kouamé wyglądał na zawodnika, który nie zdążył jeszcze wejść w finał, a rywal bezlitośnie wykorzystał każdy słabszy moment.

Drugi set był już zupełnie inny. Francuz zaczął budować przewagę, prowadził 4:1, ale Duckworth wrócił do gry i doprowadził do stanu 5:5. Wydawało się, że finał może skończyć się w dwóch setach, ale Kouamé wytrzymał najważniejszy moment. Wygrał dwa ostatnie gemy i doprowadził do trzeciej partii.

Decydujący set był próbą nerwów. Kouamé prowadził 2:0, potem zrobiło się 3:3, później 5:5. Obaj mieli momenty, w których mogli przejąć finał. Ostatecznie to Duckworth jeszcze raz znalazł odpowiedź. Od stanu 5:5 wygrał dwa gemy z rzędu i zamknął największy mecz swojej kariery.

Finał:
James Duckworth def. Moïse Kouamé [3] 6:1, 5:7, 7:5

To zwycięstwo zmienia status Duckwortha w sezonie. Po Dubaju można było mówić o niespodziance. Po Indian Wells trzeba już mówić o zawodniku z czołówki.


Droga Duckwortha do tytułu

Duckworth nie dostał w Indian Wells nic za darmo. Nie miał wolnego losu, nie miał łatwego otwarcia, nie miał prostego marszu przez drabinkę. Już w 1. rundzie trafił na Alejandro Tabilo [6], mistrza Rio. Potem przyszli Novak Đoković, Jannik Sinner, Ben Shelton i Moïse Kouamé.

Droga Jamesa Duckwortha do tytułu:

1. runda: James Duckworth def. Alejandro Tabilo [6] 4:6, 6:3, 6:4
2. runda: James Duckworth def. Novak Đoković 6:4, 5:7, 6:4
Ćwierćfinał: James Duckworth def. Jannik Sinner 1:6, 7:6, 6:4
Półfinał: James Duckworth def. Ben Shelton 7:6, 6:1
Finał: James Duckworth def. Moïse Kouamé [3] 6:1, 5:7, 7:5

Największe znaczenie ma nie tylko lista pokonanych rywali, ale sposób, w jaki Duckworth wygrywał. Cztery razy musiał rozegrać pełny dystans. Cztery razy musiał wracać, przetrwać kryzys albo zamknąć mecz w bardzo trudnej końcówce.

W 1. rundzie przegrał pierwszego seta z Tabilo. W 2. rundzie pozwolił Đokoviciowi doprowadzić do trzeciej partii. W ćwierćfinale dostał 1:6 od Sinnera w pierwszym secie, a mimo to wygrał cały mecz. W finale prowadził, został dogoniony, a potem jeszcze raz wytrzymał końcówkę.

To był turniej odporności. Duckworth nie był najłatwiejszym mistrzem do opisania, ale był mistrzem kompletnym w jednym elemencie: przetrwał wszystko.

Kouamé znowu bardzo blisko wielkiego tytułu

Moïse Kouamé przegrywa finał, ale Indian Wells potwierdza jego miejsce w ścisłej czołówce sezonu. Francuz po wolnym losie w 1. rundzie pokonał Darwina Blancha, Taylora Fritza [8] i Flavio Cobolliego [7], zanim zatrzymał się dopiero na Duckworthie.

Droga Moïse Kouamé do finału:

2. runda: Moïse Kouamé def. Darwin Blanch 7:5, 7:6
Ćwierćfinał: Moïse Kouamé def. Taylor Fritz [8] 7:6, 6:3
Półfinał: Moïse Kouamé def. Flavio Cobolli [7] 6:2, 6:3
Finał: James Duckworth def. Moïse Kouamé [3] 6:1, 5:7, 7:5

Najważniejszy był ćwierćfinał z Fritzem. Amerykanin przyjechał do Indian Wells po tytule w Dubaju i z serią zwycięstw, która zaczynała wyglądać coraz poważniej. Kouamé przerwał ją w dwóch setach i zatrzymał jednego z najgorętszych zawodników ostatnich tygodni.

W półfinale Francuz zagrał bardzo dojrzale przeciwko Cobolliemu. Po tym, jak Włoch rozbił Filsa 6:1, 6:1, można było spodziewać się kolejnego wielkiego uderzenia. Kouamé szybko odebrał mu jednak rytm i wygrał 6:2, 6:3.

Finał zostawi niedosyt. Kouamé przegrał trzecią partię 5:7, mimo że miał swoje momenty. Ale po Indian Wells trudno traktować go inaczej niż jako jednego z najbardziej regularnych zawodników sezonu. Ma tytuł w Adelaide, finał w Rio, finał Indian Wells i miejsce na podium rankingu.


Fils rozbity. Lider dostał najcięższy cios sezonu

Największy szok turnieju wydarzył się w ćwierćfinale. Arthur Fils [1] przegrał z Flavio Cobollim [7] 1:6, 1:6. To nie była zwykła porażka lidera. To było rozbicie.

Fils rozpoczął turniej od zwycięstwa nad Alexandrem Zverevem 7:5, 6:4. Wynik był solidny, bez dramatu, bez wielkich problemów. Wydawało się, że lider spokojnie wchodzi do gry po wolnym losie i będzie jednym z głównych kandydatów do tytułu.

Ćwierćfinał z Cobollim kompletnie zmienił odbiór jego turnieju. Włoch wygrał 6:1, 6:1 i sprawił, że Fils drugi raz w ostatnich tygodniach został bardzo wyraźnie zatrzymany. Po porażce z Majchrzakiem w Dubaju przyszła jeszcze mocniejsza klęska w Indian Wells.

Fils nadal jest liderem rankingu. Nadal ma największy dorobek punktowy. Ale jego przewaga mentalna nad resztą stawki topnieje z turnieju na turniej. Po Rotterdamie wyglądał jak zawodnik, który może uciec całej lidze. Po Rio, Dubaju i Indian Wells widać już, że rywale nie tylko go gonią — oni zaczynają go naprawdę bić.

Cobolli znów z wielkim wynikiem

Flavio Cobolli kończy Indian Wells w półfinale i jest jednym z największych wygranych turnieju. Po finale w Rotterdamie i nierównych kolejnych tygodniach Włoch znowu przypomniał, że potrafi grać wielkie mecze.

Jego turniej był bardzo mocny:

1. runda: Flavio Cobolli def. Casper Ruud 7:5, 6:3
2. runda: Flavio Cobolli def. Carlos Alcaraz 6:0, 2:6, 6:4
Ćwierćfinał: Flavio Cobolli def. Arthur Fils [1] 6:1, 6:1
Półfinał: Moïse Kouamé def. Flavio Cobolli [7] 6:2, 6:3

Najbardziej efektowne były dwa środkowe mecze. Najpierw Cobolli rozbił Alcaraza w pierwszym secie 6:0, potem przetrwał jego odpowiedź i wygrał trzecią partię 6:4. Następnie zagrał najlepszy mecz turnieju przeciwko Filsowi, oddając liderowi rankingu tylko dwa gemy.

Półfinał z Kouamé był już trudniejszy. Francuz zatrzymał jego serię i nie pozwolił powtórzyć występu z ćwierćfinału. Mimo tego Indian Wells to dla Cobolliego bardzo duży krok. Półfinał ATP 1000 i zwycięstwo nad liderem rankingu to wynik, który mocno buduje jego sezon.


Fritz zatrzymany po siedmiu zwycięstwach

Taylor Fritz przyjechał do Indian Wells jako mistrz Dubaju i jeden z najważniejszych zawodników ostatnich tygodni. W 1. rundzie pokonał Nicolaia Budkova Kjæra 6:3, 6:0, a w 2. rundzie wygrał z Alexandrem Bublikiem 6:2, 4:6, 7:5.

To oznaczało, że jego seria zwycięstw urosła do siedmiu meczów. Dopiero w ćwierćfinale zatrzymał go Kouamé.

Ćwierćfinał: Moïse Kouamé def. Taylor Fritz [8] 7:6, 6:3

Fritz nie powtórzył dubajskiego marszu, ale nadal punktuje bardzo solidnie. Tytuł ATP 500 i ćwierćfinał ATP 1000 w dwóch kolejnych turniejach to wynik, który wpycha go do grona realnych kandydatów do walki o najwyższe miejsca. Seria została przerwana, ale pozycja Fritza w sezonie jest zupełnie inna niż przed Dubajem.


Tsitsipas bez odpowiedzi na Norriego

Stefanos Tsitsipas [4] wygrał w Indian Wells tylko jeden mecz. Po wolnym losie pokonał Rei Sakamoto 6:3, 6:2, ale już w 2. rundzie został rozbity przez Camerona Norriego 0:6, 4:6.

To jedna z bardziej niepokojących porażek Greka w sezonie. Sam wynik 0:6 w pierwszym secie mówi dużo, ale ważniejszy jest szerszy kontekst. Tsitsipas zaczął sezon od tytułu w Brisbane i długo wyglądał jak jeden z najmocniejszych punktów czołówki. Ostatnie turnieje są jednak znacznie bardziej nierówne.

Norrie wykorzystał swoją szansę idealnie. Najpierw ograł Martina Landaluce 6:4, 6:3, potem wyrzucił Tsitsipasa, a w ćwierćfinale przegrał z Benem Sheltonem 2:6, 3:6. Dla Brytyjczyka to jeden z najlepszych turniejów sezonu i bardzo potrzebny skok rankingowy.


Shelton wykorzystał drabinkę i wszedł do półfinału

Ben Shelton był kolejnym dużym wygranym Indian Wells. Amerykanin przeszedł przez Joela Schwärzlera, Daniela Altmaiera i Camerona Norriego, zanim zatrzymał go późniejszy mistrz.

1. runda: Ben Shelton def. Joel Schwärzler 6:1, 1:6, 6:3
2. runda: Ben Shelton def. Daniel Altmaier 6:2, 0:6, 6:1
Ćwierćfinał: Ben Shelton def. Cameron Norrie 6:2, 6:3
Półfinał: James Duckworth def. Ben Shelton 7:6, 6:1

Shelton miał dwa bardzo nietypowe mecze z setami przegranymi wysoko, ale potrafił je wygrać. Z Altmaierem przegrał drugiego seta 0:6, a mimo to w trzecim odpowiedział 6:1. To pokazuje, że jego turniej nie był idealny, ale był skuteczny.

Półfinał z Duckworthem zaczął się od bardzo wyrównanego seta, zakończonego tie-breakiem. Po jego przegraniu Shelton nie wrócił już do meczu, ale cały turniej daje mu bardzo duży zastrzyk punktów.


Najważniejsze mecze turnieju

James Duckworth vs Alejandro Tabilo [6] — 4:6, 6:3, 6:4
Już w 1. rundzie Duckworth pokonał mistrza Rio. To był pierwszy sygnał, że jego dubajski finał nie był przypadkiem.

Cameron Norrie vs Stefanos Tsitsipas [4] — 6:0, 6:4
Jedna z największych niespodzianek turnieju i bolesny wynik dla Greka. Norrie rozegrał swój najlepszy mecz sezonu.

Flavio Cobolli vs Carlos Alcaraz — 6:0, 2:6, 6:4
Bardzo dziwny, ale ważny mecz Cobolliego. Włoch zaczął od 6:0, potem stracił rytm, ale w trzecim secie odzyskał kontrolę.

James Duckworth vs Jannik Sinner — 1:6, 7:6, 6:4
Mecz, który najlepiej pokazał odporność Duckwortha. Po pierwszym secie wyglądało to źle, ale Australijczyk wyciągnął spotkanie i znów pokonał Sinnera.

Flavio Cobolli vs Arthur Fils [1] — 6:1, 6:1
Największy szok Indian Wells. Lider rankingu został rozbity w ćwierćfinale.

Moïse Kouamé vs Taylor Fritz [8] — 7:6, 6:3
Kouamé zatrzymał mistrza Dubaju i przerwał jego serię siedmiu zwycięstw.

James Duckworth vs Moïse Kouamé [3] — 6:1, 5:7, 7:5
Finał, który zamknął turniej życia Duckwortha i dał mu pierwszy tytuł ATP 1000.


Ranking po Indian Wells - Duckworth wchodzi do ścisłej czołówki

BNP Paribas Open bardzo mocno zmienia układ rankingu. Duckworth dzięki tytułowi zgarnia 1000 punktów i awansuje aż na 4. miejsce. To największy skok w czołówce i jedna z najważniejszych zmian całego sezonu.

Arthur Fils nadal pozostaje liderem, ale po ćwierćfinale i bolesnej porażce z Cobollim jego przewaga nie wygląda już tak spokojnie. Valentin Vacherot utrzymuje 2. miejsce, ale Moïse Kouamé po finale Indian Wells zbliża się do niego na zaledwie 35 punktów.

TOP 10 rankingu po BNP Paribas Open:

1. Arthur Fils — 3250 pkt
2. Valentin Vacherot — 1965 pkt
3. Moïse Kouamé — 1930 pkt
4. James Duckworth — 1530 pkt
5. Stefanos Tsitsipas — 1365 pkt
6. Flavio Cobolli — 1155 pkt
7. Kamil Majchrzak — 1125 pkt
8. Márton Fucsovics — 1100 pkt
9. Taylor Fritz — 875 pkt
10. Alejandro Tabilo — 800 pkt

Największa historia to oczywiście Duckworth. Po Dubaju miał 530 punktów i był blisko pierwszej dziesiątki. Po Indian Wells ma już 1530 punktów i jest czwartym zawodnikiem rankingu. W dwa turnieje przeszedł drogę od ciekawej niespodzianki do realnego gracza w walce o najwyższe miejsca.

Kouamé również mocno zyskuje. Finał ATP 1000 daje mu 650 punktów i sprawia, że jest bardzo blisko Vacherota. Cobolli po półfinale wraca do TOP 6, a Shelton dzięki półfinałowi wskakuje w okolice czołowej jedenastki.


Najwięksi wygrani Indian Wells

James Duckworth
Tytuł ATP 1000, pięć zwycięstw, cztery wygrane trzysetówki i awans na 4. miejsce rankingu. Największy wygrany turnieju bez żadnej dyskusji.

Moïse Kouamé
Finał Indian Wells, zwycięstwa nad Fritzem i Cobollim oraz awans punktowy bardzo blisko 2. miejsca. Przegrał finał, ale sezonowo wygląda coraz mocniej.

Flavio Cobolli
Półfinał ATP 1000 i rozbicie lidera rankingu 6:1, 6:1. Jeden z najbardziej efektownych wyników całego sezonu.

Ben Shelton
Półfinał i duży zastrzyk punktów. Nie był to turniej idealny, ale bardzo skuteczny.

Cameron Norrie
Ćwierćfinał i zwycięstwo nad Tsitsipasem 6:0, 6:4. Dla zawodnika z dalszej części rankingu to ogromny wynik.


Najwięksi przegrani Indian Wells

Arthur Fils
Ćwierćfinał daje punkty, ale porażka 1:6, 1:6 z Cobollim mocno uderza w wizerunek lidera. To najcięższa porażka Filsa w sezonie.

Stefanos Tsitsipas
Przegrał z Norriem 0:6, 4:6 i znów wysłał sygnał, że stabilność z początku sezonu gdzieś uciekła.

Taylor Fritz
Nie można mówić o katastrofie, bo ćwierćfinał ATP 1000 po tytule w Dubaju to dobry wynik. Ale seria została przerwana, a szansa na kolejny wielki finał uciekła.

Alejandro Tabilo
Mistrz Rio odpadł już w 1. rundzie z Duckworthem. Po Dubaju to kolejny turniej, w którym nie potwierdził wielkiego sukcesu z Brazylii.

Valentin Vacherot
Wolny los, a potem porażka z Sinnerem w 2. rundzie. Utrzymuje 2. miejsce, ale Kouamé jest już bardzo blisko.


Co dalej?

Indian Wells kompletnie zmienia temperaturę sezonu. Jeszcze niedawno główną osią była dominacja Arthura Filsa i pogoń reszty stawki. Teraz ta pogoń zaczyna wyglądać coraz poważniej. Lider nadal ma przewagę punktową, ale przestał wyglądać jak zawodnik poza zasięgiem.

Największy impuls dostaje James Duckworth. Po finale w Dubaju można było zastanawiać się, czy to tylko jeden wielki tydzień. Po tytule w Indian Wells nie ma już takiego pytania. Duckworth wchodzi do TOP 4, ma aktywną serię pięciu zwycięstw i jedzie do Miami jako mistrz ATP 1000.

Kouamé będzie chciał odpowiedzieć po przegranym finale. Fils musi zareagować po najboleśniejszej porażce sezonu. Fritz spróbuje odbudować serię. Tsitsipas będzie szukał stabilności. Cobolli i Shelton pokazali, że są gotowi mieszać w największych turniejach.

A Miami zapowiada się jeszcze szerzej. Do gry dochodzą nowe postacie, lista zgłoszeń rośnie, a czołówka nie ma już prawa czuć się bezpiecznie.

Sezon dostał nowego mistrza wielkiego turnieju.

BNP Paribas Open 2026 należy do Jamesa Duckwortha.

Pięć zwycięstw, cztery trzysetowe wojny, tytuł ATP 1000 i awans do TOP 4. Indian Wells zmieniło Jamesa Duckwortha z historii turnieju w historię całego sezonu.[/center]

Indian Wells stworzyło nowych bohaterów. Miami wywróciło układ sił jeszcze raz.

Jeszcze kilka dni wcześniej cały tenisowy świat patrzył przede wszystkim na Jamesa Duckwortha. Australijczyk sensacyjnie wygrał BNP Paribas Open, w finale zatrzymał Moïse Kouamé i po kilku kapitalnych tygodniach przestał być tylko ciekawą historią sezonu. Stał się zawodnikiem realnie walczącym o ścisłą czołówkę.

Kouamé wyjeżdżał z Indian Wells bez trofeum, ale z pierwszym finałem ATP 1000 i kolejnym potwierdzeniem, że jego obecność wysoko w rankingu nie jest przypadkiem. Arthur Fils nadal pozostawał numerem jeden świata, Valentin Vacherot praktycznie nie wypadał z końcowych faz turniejów, a Stefanos Tsitsipas próbował odzyskać stabilność.

A Taylor Fritz?

Po zwycięstwie w Dubaju nie można było już traktować go jak zawodnika z drugiego planu. ATP 500 było pierwszym wielkim sygnałem, ale jedno pytanie pozostawało otwarte.

Czy to był tylko jeden kapitalny tydzień, czy początek czegoś znacznie większego?

Miami dało bardzo wyraźną odpowiedź.

Finał: Kouamé drugi raz spróbował sięgnąć po Mastersa. Fritz nie dał mu żadnej szansy

Moïse Kouamé pojawił się w finale ATP 1000 drugi turniej z rzędu. Już samo to pokazuje, jak bardzo zmienił się jego status w ostatnich tygodniach. Jeszcze niedawno Francuz był jednym z kilku zawodników próbujących gonić Filsa i Vacherota, a po amerykańskim swingu stał się jednym z głównych punktów odniesienia całego sezonu.

W Indian Wells zatrzymał go Duckworth. W Miami dostał drugą szansę, ale tym razem po drugiej stronie siatki stał Taylor Fritz.

Finał długo nie zdążył nawet stać się finałem.

Fritz rozpoczął spotkanie znakomicie. Natychmiast narzucił własne tempo, nie pozwolił Kouamé złapać rytmu i praktycznie od pierwszych gemów przejął kontrolę. Pierwszy set zakończył się wynikiem 6:1.

Kouamé w drugiej partii wyglądał już lepiej. Mecz był bardziej wyrównany, Francuz nie pozwolił Fritzowi odjechać tak szybko, ale w najważniejszych momentach ponownie brakowało mu odpowiedzi. Amerykanin pozostał spokojny, nie dał się wciągnąć w nerwową końcówkę i nie pozwolił rywalowi odbudować spotkania.

6:3.

Finał:
Taylor Fritz def. Moïse Kouamé 6:1, 6:3

Pierwszy tytuł ATP 1000 w karierze Fritza i jeden z najbardziej przekonujących finałów całego sezonu.


Droga Fritza do tytułu: dziesięć wygranych setów i ani jednego straconego

W Dubaju Taylor Fritz musiał cierpieć. W ćwierćfinale z Kouamé przegrał pierwszego seta, w półfinale z Vacherotem również. Oba spotkania ratował w tie-breakach drugich partii, oba odwracał i oba kończył zwycięstwem 6:3 w decydującym secie.

Miami było zupełnie inne. Tym razem Fritz nie potrzebował ani jednego comebacku.

Droga Taylora Fritza do tytułu:

1. runda: Taylor Fritz def. Luca Van Assche 6:1, 6:4
2. runda: Taylor Fritz def. Nuno Borges 6:4, 6:2
Ćwierćfinał: Taylor Fritz def. James Duckworth 6:3, 7:6
Półfinał: Taylor Fritz def. Arthur Fils [1] 7:5, 6:2
Finał: Taylor Fritz def. Moïse Kouamé [3] 6:1, 6:3

Pięć spotkań. Pięć zwycięstw.

Bilans setów: 10-0.

Pierwsze dwie rundy były obowiązkiem. Prawdziwe Miami Fritza rozpoczęło się od ćwierćfinału, gdzie czekał James Duckworth — świeżo upieczony mistrz Indian Wells i zawodnik, który przez poprzednie tygodnie praktycznie nie schodził z pierwszych stron. Fritz wygrał 6:3, 7:6.

Potem Arthur Fils. Lider rankingu, mistrz Australian Open i zawodnik, który już trzy razy w tym sezonie podnosił trofeum. Fritz wygrał 7:5, 6:2.

Na końcu Kouamé — finalista drugiego Mastersa z rzędu. 6:1, 6:3.

To nie była drabinka, w której mistrz dostał coś za darmo. Fritz w trzech ostatnich rundach pokonał mistrza Indian Wells, numer jeden świata i finalistę poprzedniego Mastersa.

I żadnemu z nich nie oddał seta.

Dubaj nie był przypadkiem. Taylor Fritz właśnie zmienił swój status

Jeszcze po Rio Fritz nie należał do głównych postaci sezonu. Kilka tygodni później sytuacja wygląda całkowicie inaczej.

Dubai Tennis Championships — mistrz.
Miami Open — mistrz.

Dwa tytuły w trzech ostatnich startach. Najpierw ATP 500, teraz ATP 1000.

W Dubaju pokonywał Huberta Hurkacza, Flavio Cobolliego, Moïse Kouamé, Valentina Vacherota i Jamesa Duckwortha. W Miami do tej listy dopisał między innymi Duckwortha, Arthura Filsa i ponownie Kouamé.

To przestaje wyglądać jak seria niespodzianek. To zaczyna wyglądać jak nowa rzeczywistość.

Przed Dubajem Fritz był daleko od ścisłej czołówki. Po Dubaju wskoczył do TOP 10, a po Miami jest już czwartą rakietą świata z dorobkiem 1875 punktów. Przed nim znajdują się wyłącznie Fils, Kouamé i Vacherot.

Po tym, co wydarzyło się w Miami, trudno znaleźć argument, dlaczego Fritz miałby na tym poprzestać.


Kouamé: dwa Mastersy. Dwa finały. Dwie porażki.

Moïse Kouamé przeżywa jeden z najbardziej nietypowych okresów w całym tourze.

Jeżeli spojrzeć wyłącznie na wyniki:

Indian Wells — finał.
Miami — finał.

Fantastycznie.

Jeżeli spojrzeć na ostatnie mecze obu turniejów:

Indian Wells — porażka.
Miami — porażka.

Boli znacznie bardziej.

Kouamé może jednak mieć do siebie pretensje głównie o sam finał Miami, bo wcześniej rozegrał kolejny świetny turniej.

Droga Moïse Kouamé do finału:

1. runda: Moïse Kouamé def. Jaime Faria 6:4, 6:3
2. runda: Moïse Kouamé def. Tomás Martín Etcheverry 6:2, 6:4
Ćwierćfinał: Moïse Kouamé def. Flavio Cobolli 7:6, 7:5
Półfinał: Moïse Kouamé def. Valentin Vacherot 6:3, 6:2
Finał: Taylor Fritz def. Moïse Kouamé 6:1, 6:3

Do finału nie stracił nawet seta. Szczególnie półfinał z Vacherotem był pokazem siły — Monakijczyk przez cały sezon pozostaje jednym z najbardziej regularnych zawodników stawki, a Kouamé odprawił go 6:3, 6:2.

Dopiero Fritz całkowicie zatrzymał Francuza.

Kouamé nadal nie ma więc tytułu ATP 1000, ale po dwóch kolejnych finałach trudno traktować to jako dowód słabości. Wręcz przeciwnie. Po Miami Francuz awansuje na 2. miejsce rankingu ATP i ma już 2580 punktów.

Pierwszy Masters nadal ucieka, ale teraz pytanie brzmi raczej „kiedy?”, a nie „czy?”.

Fils pozostaje numerem jeden. Aura nietykalności jednak znika

Arthur Fils zrobił w Miami coś, co w przypadku większości zawodników zostałoby uznane za świetny turniej. Dotarł do półfinału ATP 1000, pokonał trzech rywali i zdobył kolejne 400 punktów.

Tyle że Fils przez pierwszą część sezonu sam zawiesił poprzeczkę znacznie wyżej. Australian Open, Montpellier i Rotterdam dały mu trzy tytuły, a w pewnym momencie sezonu wygrał piętnaście spotkań z rzędu. Przez kilka tygodni wyglądał jak zawodnik, wokół którego cała reszta stawki może co najwyżej próbować się ustawiać.

Miami pokazało coś innego.

Droga Arthura Filsa do półfinału:

1. runda: Arthur Fils def. Federico Cina 7:5, 6:7, 6:4
2. runda: Arthur Fils def. Alexander Zverev 6:3, 3:6, 6:0
Ćwierćfinał: Arthur Fils def. Jannik Sinner 6:4, 4:6, 7:5
Półfinał: Taylor Fritz def. Arthur Fils 7:5, 6:2

Fils już od pierwszej rundy musiał pracować. Cina zabrał mu seta, Zverev również, a Sinner w ćwierćfinale był bardzo blisko doprowadzenia do wielkiej niespodzianki. Lider przeżył wszystkie te mecze.

Dopiero Fritz go zatrzymał.

Najważniejszy był jednak sposób. Pierwszy set był zacięty. Drugi już nie.

6:2 dla Fritza.

Fils pozostaje zdecydowanym numerem jeden z dorobkiem 3650 punktów. Nie ma żadnego kryzysu i nie ma nawet poważnego zagrożenia dla jego pozycji. Ale po Rio, Dubaju, Indian Wells i Miami wiemy już coś, czego jeszcze po Rotterdamie nie wiedzieliśmy.

Filsa można regularnie zatrzymywać.

I cała czołówka zaczyna w to wierzyć.

Henry Searle – największe odkrycie całego Miami

38. miejsce, 0 punktów i 0 zwycięstw. Tak wyglądała sytuacja Henry'ego Searle'a przed rozpoczęciem Miami Open.

Kilka dni później Brytyjczyk opuszczał Florydę jako ćwierćfinalista ATP 1000.

Pierwszy mecz? Stefanos Tsitsipas, jeden z najlepszych zawodników pierwszej części sezonu.

Henry Searle def. Stefanos Tsitsipas [5] 6:3, 7:5

Nie było pięciosetowej wojny ani szczęśliwego tie-breaka trzeciego seta. Searle pokonał Tsitsipasa w dwóch partiach.

Potem Ben Shelton. Tym razem początek był fatalny — 2:6. I właśnie wtedy Searle pokazał być może najwięcej.

Henry Searle def. Ben Shelton 2:6, 6:2, 6:2

Dwa kolejne sety wygrał dokładnie takim samym wynikiem, jakim przegrał pierwszy.

W ćwierćfinale trafił na Vacherota i ponownie nie był tłem.

Valentin Vacherot def. Henry Searle 7:6, 4:6, 6:2

Searle zabrał seta zawodnikowi z absolutnej światowej czołówki i dopiero w decydującej partii zakończył swój turniej.

Efekt?

200 punktów.
Awans z 38. na 27. miejsce rankingu.
Pierwsze dwa zwycięstwa w karierze.

Przed Miami był jednym z nowych nazwisk na liście. Po Miami nikt już nie będzie patrzył na jego nazwisko jak na anonimowego rywala w drabince.

Vacherot znowu daleko. I znowu ktoś był lepszy dopiero pod koniec

Valentin Vacherot nadal pozostaje jednym z najbardziej fascynujących zawodników sezonu. Nie dlatego, że wygrywa wszystko, ale dlatego, że praktycznie zawsze jest blisko najważniejszych meczów.

Miami było idealnym przykładem.

1. runda: Valentin Vacherot def. Jakub Menšík 5:7, 6:3, 7:5
2. runda: Valentin Vacherot def. Darwin Blanch 7:5, 6:7, 7:5
Ćwierćfinał: Valentin Vacherot def. Henry Searle 7:6, 4:6, 6:2
Półfinał: Moïse Kouamé def. Valentin Vacherot 6:3, 6:2

Trzy pierwsze spotkania trwały po trzy sety. Trzy razy Vacherot musiał przeżyć trudny moment i trzy razy znalazł rozwiązanie. Dopiero Kouamé nie pozwolił mu wrócić.

Monakijczyk traci po Miami 2. miejsce na rzecz Francuza, ale trudno mówić o wielkim przegranym. Ma 2365 punktów, jest numerem trzy i kolejny raz znalazł się w półfinale jednego z największych turniejów kalendarza.

Może nie jest obecnie najgłośniejszym nazwiskiem touru. Jest za to jednym z najbardziej regularnych.


Duckworth zatrzymany. Jego amerykański swing i tak wygląda absurdalnie dobrze

James Duckworth nie wygrał drugiego Mastersa z rzędu, ale Miami absolutnie nie zepsuło jego historii. Australijczyk przyjechał na Florydę bezpośrednio po największym triumfie swojej kariery.

W pierwszej rundzie pokonał Caspera Ruuda, w drugiej awansował po walkowerze Novaka Đokovicia, a w ćwierćfinale czekał Fritz.

Taylor Fritz def. James Duckworth 6:3, 7:6

Pierwszy set należał do Amerykanina. W drugim Duckworth był znacznie bliżej, ale tie-break zakończył jego serię.

Warto jednak spojrzeć szerzej.

Dubaj — finał.
Indian Wells — mistrz.
Miami — ćwierćfinał.

Jeszcze po Australian Open Duckworth znajdował się daleko od największych historii sezonu. Po Miami jest piątą rakietą świata z dorobkiem 1730 punktów.

Jeden przegrany ćwierćfinał absolutnie tego nie zmienia.

Sinner wreszcie zrobił krok do przodu

Jannik Sinner długo pozostawał jednym z zawodników, od których można było oczekiwać więcej. Miami wreszcie przyniosło mocniejszy wynik, choć już w pierwszej rundzie nie było łatwo.

Hubert Hurkacz wygrał otwierającą partię, ale Włoch odpowiedział znakomicie.

Jannik Sinner def. Hubert Hurkacz 3:6, 6:2, 6:3

W drugiej rundzie Sinner awansował po walkowerze Kamila Majchrzaka, a ćwierćfinał oznaczał spotkanie z Filsem. Był to jeden z najlepszych meczów całego turnieju.

Arthur Fils def. Jannik Sinner 6:4, 4:6, 7:5

Sinner doprowadził lidera do trzeciego seta i był blisko wielkiej niespodzianki. Ostatecznie zabrakło kilku gemów, ale sam występ można potraktować jako sygnał odbudowy.

Po Miami Sinner awansuje na 13. miejsce rankingu i ma 600 punktów. Do ścisłej czołówki nadal trochę brakuje, ale kierunek wreszcie jest właściwy.


Tsitsipas z ogromnym problemem. Miami skończyło się po jednym meczu

Stefanos Tsitsipas zaczynał sezon jako jeden z najważniejszych zawodników touru. Wygrał Brisbane, dotarł do finału Adelaide, a przez pierwsze tygodnie znajdował się nawet na pozycji lidera rankingu.

Ostatnio wszystko wygląda zdecydowanie mniej stabilnie.

W Miami Grek rozegrał dokładnie jedno spotkanie.

Henry Searle def. Stefanos Tsitsipas [5] 6:3, 7:5

Zero punktów i porażka z zawodnikiem, który przed turniejem nie miał na koncie ani jednego zwycięstwa.

Sama sensacja może przydarzyć się każdemu. Problem polega na tym, że jest kolejnym elementem większego obrazu. W Dubaju Tsitsipas został mocno zatrzymany przez Duckwortha, w Indian Wells przegrał z Cameronem Norrie, a w Miami nawet nie dotarł do drugiej rundy.

Pozycja w rankingu nadal jest bardzo dobra — 6. miejsce i 1365 punktów. Cobolli ma jednak już 1355, a Majchrzak 1225.

Przewaga, która wcześniej dawała Grekowi spokój, praktycznie zniknęła.


Cobolli odwraca dwa mecze. Tabilo po Rio nadal nie może złapać rytmu

Flavio Cobolli miał w Miami dwa bardzo podobne spotkania. W obu przegrywał pierwszego seta i w obu potrafił całkowicie odwrócić sytuację.

Najpierw Alejandro Tabilo.

Flavio Cobolli def. Alejandro Tabilo 6:7, 6:2, 6:2

Mistrz Rio rozpoczął dobrze, ale później praktycznie zniknął.

Następnie Alexander Bublik.

Flavio Cobolli def. Alexander Bublik 2:6, 6:4, 6:3

Tym razem Włoch dostał jeszcze mocniejszy cios na początku, ale ponownie odpowiedział. W ćwierćfinale jego serię zatrzymał dopiero Kouamé.

Moïse Kouamé def. Flavio Cobolli 7:6, 7:5

Cobolli opuszcza więc Miami z kolejnym dobrym wynikiem i awansem na 7. miejsce rankingu.

Tabilo ma zupełnie inny problem. Po sensacyjnym tytule w Rio wydawało się, że może rozpocząć marsz w kierunku ścisłej światowej czołówki. W Dubaju odpadł od razu z Landaluce, w Indian Wells zakończył turniej na Duckworthcie, a w Miami ponownie żegna się już po pierwszym meczu.

Clay dał mu największy sukces sezonu. Hard szybko przypomniał, że utrzymanie nowego statusu będzie znacznie trudniejsze.


Majchrzak z niewykorzystaną szansą

Kamil Majchrzak rozpoczął Miami poprawnie.

Kamil Majchrzak def. Rafael Jódar 6:4, 6:2

Dwa sety i pewny awans. W drugiej rundzie miał czekać Jannik Sinner, ale do meczu nie doszło — Majchrzak nie przesłał uderzeń i Włoch awansował walkowerem.

Sportowo oznacza to bardzo bolesną stratę. Polak znajdował się już wysoko w rankingu, a przy drabince ATP 1000 każde kolejne zwycięstwo mogło dać duże punkty.

Miami kończy więc ze 100 punktami i 8. miejscem w rankingu. To nadal świetna pozycja, ale trudno nie myśleć o tym turnieju jak o zmarnowanej okazji.


Najważniejsze mecze Miami Open

Henry Searle vs Stefanos Tsitsipas [5] — 6:3, 7:5
Największa sensacja pierwszej rundy i początek historii, która zaprowadziła Searle'a aż do ćwierćfinału.

Jannik Sinner vs Hubert Hurkacz — 3:6, 6:2, 6:3
Sinner rozpoczął turniej od problemów, ale potrafił całkowicie odwrócić spotkanie.

Flavio Cobolli [6] vs Alejandro Tabilo — 6:7, 6:2, 6:2
Mistrz Rio wygrał pierwszą partię. Później Cobolli przejął kontrolę.

Flavio Cobolli [6] vs Alexander Bublik — 2:6, 6:4, 6:3
Drugi comeback Włocha w dwóch kolejnych rundach.

Valentin Vacherot [2] vs Darwin Blanch — 7:5, 6:7, 7:5
Jeden z najbardziej wyrównanych meczów całego turnieju. Vacherot znowu wytrzymał długą walkę.

Henry Searle vs Ben Shelton — 2:6, 6:2, 6:2
Po sensacji z Tsitsipasem Searle udowodnił, że nie był to przypadek.

Arthur Fils [1] vs Jannik Sinner — 6:4, 4:6, 7:5
Prawdopodobnie najlepszy mecz ćwierćfinałów. Sinner był bardzo blisko zatrzymania lidera.

Taylor Fritz vs James Duckworth [4] — 6:3, 7:6
Mistrz Indian Wells kontra mistrz Dubaju. Tym razem Fritz nie pozwolił Duckworthowi napisać kolejnej historii.

Moïse Kouamé [3] vs Flavio Cobolli [6] — 7:6, 7:5
Dwa ciasne sety, oba rozstrzygnięte przez Kouamé w najważniejszych momentach.

Valentin Vacherot [2] vs Henry Searle — 7:6, 4:6, 6:2
Koniec bajki Searle'a, ale Brytyjczyk jeszcze raz pokazał, że potrafi rywalizować z czołówką.

Taylor Fritz vs Arthur Fils [1] — 7:5, 6:2
Spotkanie, które ostatecznie zmieniło odbiór całego turnieju Fritza. Pokonać lidera to jedno. Pokonać go w takim stylu to coś więcej.

Moïse Kouamé [3] vs Valentin Vacherot [2] — 6:3, 6:2
Kouamé rozegrał niemal perfekcyjny półfinał przeciwko zawodnikowi numer dwa.

Taylor Fritz vs Moïse Kouamé [3] — 6:1, 6:3
Pierwszy Masters 1000 Fritza. Drugi przegrany finał tej rangi z rzędu dla Kouamé.


Ranking po Miami – Fritz już czwarty, Kouamé nowym numerem dwa

Miami przyniosło bardzo duże zmiany w czołówce. Arthur Fils pozostaje zdecydowanym liderem, ale za jego plecami układ zaczyna wyglądać zupełnie inaczej.

Kouamé dzięki drugiemu finałowi ATP 1000 z rzędu wyprzedza Vacherota. Fritz zgarnia 1000 punktów i wykonuje gigantyczny skok, Duckworth utrzymuje się w TOP 5, a Shelton melduje się w pierwszej dziesiątce.

TOP 10 rankingu po Miami Open:

1. Arthur Fils — 3650 pkt
2. Moïse Kouamé — 2580 pkt
3. Valentin Vacherot — 2365 pkt
4. Taylor Fritz — 1875 pkt
5. James Duckworth — 1730 pkt
6. Stefanos Tsitsipas — 1365 pkt
7. Flavio Cobolli — 1355 pkt
8. Kamil Majchrzak — 1225 pkt
9. Márton Fucsovics — 1100 pkt
10. Ben Shelton — 875 pkt

Największym zwycięzcą rankingu jest oczywiście Fritz, ale nie tylko on wykonał duży ruch. Henry Searle zdobywa pierwsze 200 punktów i wskakuje na 27. miejsce, Jannik Sinner awansuje na 13., Shelton melduje się w TOP 10, a Tabilo po kilku słabszych tygodniach wypada poza dziesiątkę.


Najwięksi wygrani Miami

Taylor Fritz
Nie ma konkurencji. Pierwszy Masters 1000, pięć zwycięstw bez straty seta, pokonani Duckworth, Fils i Kouamé oraz awans na 4. miejsce rankingu. Turniej niemal idealny.

Moïse Kouamé
Przegrał finał, ale drugi finał ATP 1000 z rzędu i awans na 2. miejsce świata są gigantycznym sukcesem. Amerykański swing uczynił z niego jednego z głównych rywali Filsa.

Henry Searle
Przed turniejem nie miał punktów. Po turnieju ma zwycięstwa nad Tsitsipasem i Sheltonem, ćwierćfinał ATP 1000, 200 punktów i 27. miejsce.

Valentin Vacherot
Stracił pozycję numer dwa, ale ponownie dotarł do półfinału wielkiego turnieju. Regularność nadal jest jego największą bronią.

Jannik Sinner
Ćwierćfinał i trzysetowa walka z Filsem. Wreszcie turniej, po którym można mówić o konkretnym kroku naprzód.

Flavio Cobolli
Dwa odwrócone mecze, ćwierćfinał ATP 1000 i awans na 7. miejsce. Włoch coraz mocniej zakotwicza się w ścisłej czołówce.


Najwięksi przegrani Miami

Stefanos Tsitsipas
Jedno spotkanie i koniec. Porażka z zawodnikiem, który przed Miami nie miał punktów rankingowych, jest jednym z najbardziej bolesnych wyników Greka w tym sezonie.

Alejandro Tabilo
Po tytule w Rio nie potrafi potwierdzić formy na hardzie. Kolejny szybki koniec turnieju i wypadnięcie z TOP 10.

Casper Ruud
Turniej zakończony już w pierwszej rundzie po porażce z Duckworthem. Przy coraz ciaśniejszym rankingu takie tygodnie kosztują coraz więcej.

Hubert Hurkacz
Prowadził z Sinnerem po pierwszym secie, ale nie wykorzystał przewagi i ponownie kończy turniej bez większego dorobku.

Kamil Majchrzak
Pierwszą rundę przeszedł bardzo pewnie, ale walkower w meczu z Sinnerem zamknął drogę do kolejnych punktów. Przy pozycji w TOP 10 była to naprawdę duża niewykorzystana szansa.


Co dalej?

Miami zamyka jeden z najważniejszych etapów pierwszej części sezonu. Po Australian Open wydawało się, że Arthur Fils może uciec całej stawce. Po Rio pojawił się Alejandro Tabilo, Dubaj dał nam Taylora Fritza, Indian Wells stworzyło wielką historię Jamesa Duckwortha, a Miami wyniosło Fritza jeszcze wyżej i pokazało Henry'ego Searle'a.

Moïse Kouamé dwa razy z rzędu znalazł się o jedno zwycięstwo od tytułu ATP 1000. Valentin Vacherot nadal praktycznie nie schodzi z końcowych faz, Jannik Sinner powoli wraca, a Tsitsipas zaczyna oglądać się za siebie.

A Fils?

Nadal jest liderem i nadal ma ogromną przewagę. Nie jest już jednak jedynym zawodnikiem, którego każdy chce pokonać.

Teraz kończy się hard.

Tour przenosi się na europejską mączkę, a pierwszym wielkim przystankiem będzie Monte Carlo. Nagle pojawia się mnóstwo nowych pytań: czy Fritz przeniesie swoją najlepszą formę na clay? Czy Kouamé po dwóch przegranych finałach ATP 1000 wreszcie zrobi ostatni krok? Czy Fils odbuduje aurę dominatora? Czy Tabilo po powrocie na swoją najlepszą dotąd nawierzchnię znów odżyje? Czy Vacherot wykorzysta domowy turniej? Czy Searle potwierdzi, że Miami nie było jednorazowym wystrzałem?

Sezon nie ma już jednego prostego scenariusza.

I właśnie dlatego robi się coraz ciekawszy.

Miami należało do Taylora Fritza. Monte Carlo miało powiedzieć nam, czy nowy układ sił przetrwa zmianę nawierzchni.

Odpowiedź przyszła bardzo szybko. Korty ziemne ponownie wyciągnęły na pierwszy plan Alejandro Tabilo, który jeszcze kilka tygodni wcześniej niespodziewanie triumfował w Rio, a później na hardzie nie potrafił potwierdzić tamtego sukcesu. W Monte Carlo nie tylko potwierdził, że brazylijski tydzień nie był przypadkiem. Zrobił coś znacznie większego.

Chilijczyk przeszedł przez pięć kolejnych trzysetowych spotkań, po drodze po raz trzeci pokonał Arthura Filsa, zrewanżował się Jamesowi Duckworthowi za Indian Wells i w finale zatrzymał największą sensację całego turnieju – Darwina Blancha. Rio mogło wyglądać jak pojedynczy wielki tydzień. Monte Carlo sprawia, że nie można już tak o nim mówić.

Finał: Blanch jeszcze raz odpowiedział. Tabilo miał jednak ostatnie słowo

Finał rozpoczął się dokładnie tak, jak można było oczekiwać po całym turnieju Tabilo – bez łatwego zwycięstwa i bez prostego scenariusza. Pierwszy set przez długi czas był wyrównany. Blanch zaczął od prowadzenia, później wynik zmieniał się niemal gem za gem, ale od stanu 4:4 Tabilo przejął końcówkę i dwa kolejne gemy dały mu pierwszą partię 6:4.

Blanch przez cały tydzień pokazywał jednak, że przegrany set nie robi na nim większego wrażenia. W ćwierćfinale wrócił przecież z 0:6 przeciwko Casperowi Ruudowi, a w finale również znalazł odpowiedź. Amerykanin wygrał cztery pierwsze gemy drugiej partii i chociaż Tabilo próbował zmniejszyć stratę, Blanch utrzymał przewagę i doprowadził do decydującego seta wynikiem 6:3.

Dla Tabilo oznaczało to piąty trzeci set w pięciu rozegranych podczas turnieju meczach. Blanch wygrał pierwszego gema, lecz później Chilijczyk ruszył. Od 0:1 zrobiło się 4:1, przewaga okazała się już zbyt duża, a przy 5:2 Tabilo zamknął spotkanie.

Alejandro Tabilo def. Darwin Blanch 6:4, 3:6, 6:2

To pierwszy tytuł ATP 1000 w karierze Tabilo, drugi tytuł w sezonie i drugi zdobyty na kortach ziemnych. Chilijczyk ma również perfekcyjny bilans 2-0 w finałach. Monte Carlo oficjalnie zmienia jego status w tourze.


Pięć meczów. Pięć trzecich setów. Najdziwniejsza droga do tytułu w tym sezonie

Najbardziej niezwykłe w triumfie Tabilo nie jest nawet to, kogo pokonał. Jeszcze bardziej imponuje sposób, w jaki to zrobił.

1. runda: Alejandro Tabilo def. Daniel Altmaier 5:7, 7:5, 6:4
2. runda: Alejandro Tabilo def. Arthur Fils [1] 0:6, 7:6, 6:4
Ćwierćfinał: Alejandro Tabilo def. Alexander Bublik 6:2, 2:6, 6:0
Półfinał: Alejandro Tabilo def. James Duckworth [5] 5:7, 6:2, 6:3
Finał: Alejandro Tabilo def. Darwin Blanch 6:4, 3:6, 6:2

Ani jednego zwycięstwa w dwóch setach. Pięć razy Tabilo musiał rozgrywać decydującą partię i trzy razy wcześniej przegrywał pierwszego seta. Przeciwko Filsowi został wręcz zmieciony 0:6 w otwierającej partii, w ćwierćfinale oddał Bublikowi drugiego seta, a w półfinale ponownie musiał odrabiać straty po przegranej pierwszej odsłonie.

Za każdym razem odpowiedź była jednak taka sama – Tabilo wygrywał trzeciego seta. To daje mu nowy rekord: pięć wygranych trzysetowych spotkań podczas jednego turnieju. W Indian Wells James Duckworth wygrał cztery takie mecze. Chilijczyk właśnie przesunął granicę jeszcze dalej.


Fils ma problem. I ten problem nazywa się Alejandro Tabilo

Najważniejszym zwycięstwem mistrza nie był nawet finał, lecz spotkanie drugiej rundy. Arthur Fils pozostaje zdecydowanym liderem rankingu i najbardziej utytułowanym zawodnikiem sezonu. Monte Carlo rozpoczął od zwycięstwa nad Rei Sakamoto 5:7, 6:3, 6:0, a przeciwko Tabilo pierwszego seta wygrał aż 6:0.

Mogło się wydawać, że wcześniejsze porażki Francuza z Chilijczykiem właśnie tracą znaczenie. Stało się dokładnie odwrotnie. Tabilo wygrał tie-breakową drugą partię, a później zamknął spotkanie 6:4 w trzeciej.

Alejandro Tabilo def. Arthur Fils [1] 0:6, 7:6, 6:4

To było już trzecie spotkanie tych zawodników w sezonie i trzecie zwycięstwo Tabilo. Chilijczyk pokonał Filsa w Brisbane, później zatrzymał go w półfinale Rio, a teraz zrobił to ponownie w Monte Carlo.

H2H: 3-0 dla Alejandro Tabilo.

Dla lidera rankingu zaczyna być to czymś więcej niż niewygodnym zestawieniem stylów. W całym tourze trudno znaleźć zawodnika, który może patrzeć na Filsa z podobną pewnością. Francuz pozostaje numerem jeden i ma 3750 punktów, ale jeżeli po drugiej stronie drabinki pojawia się Tabilo, ma dziś realny powód do niepokoju.

Rio nie było przypadkiem. Tabilo jest dziś królem kortów ziemnych

Jeszcze po Miami sytuacja wyglądała zupełnie inaczej. Tabilo wygrał Rio, ale kolejne turnieje na hardzie szybko sprowadziły emocje na ziemię. W Dubaju przegrał w pierwszej rundzie z Martinem Landaluce, w Indian Wells zatrzymał go Duckworth, a w Miami odpadł po spotkaniu z Cobollim.

Można było więc zastanawiać się, czy Rio było perfekcyjnym tygodniem, którego nie uda się powtórzyć. Powrót na mączkę przyniósł bardzo wyraźną odpowiedź.

Rio Open – mistrz.
Monte-Carlo Masters – mistrz.

Tabilo wygrał dwa ostatnie turnieje na clayu, w których wystąpił w naszym sezonie. Pierwszy był rangi ATP 500, drugi ATP 1000. Do tego lista pokonanych w Monte Carlo rywali obejmuje Arthura Filsa, Alexandra Bublika, Jamesa Duckwortha i Darwina Blancha.

Nie jest już zawodnikiem, który po prostu „może być groźny na mączce”. Na ten moment to zawodnik, którego na tej nawierzchni trzeba pokonać, żeby samemu myśleć o największych tytułach.


Darwin Blanch – od 17. miejsca do finału Mastersa i TOP 10

Jeżeli Tabilo był najlepszym zawodnikiem tygodnia, Darwin Blanch był jego największą historią. Przed Monte Carlo Amerykanin zajmował 17. miejsce rankingu i miał za sobą kilka ciekawych wyników, ale nadal znajdował się raczej w grupie młodych graczy, których rozwój dopiero obserwowaliśmy.

Pięć dni później jest finalistą ATP 1000 i dziesiątą rakietą świata.

1. runda: Darwin Blanch def. Jiří Lehečka 6:3, 6:4
2. runda: Darwin Blanch def. Moïse Kouamé [2] 6:4, 6:3
Ćwierćfinał: Darwin Blanch def. Casper Ruud 0:6, 6:4, 6:0
Półfinał: Darwin Blanch def. Flavio Cobolli [7] 6:3, 6:0
Finał: Alejandro Tabilo def. Darwin Blanch 6:4, 3:6, 6:2

Nie była to droga oparta na szczęśliwym losowaniu. Kouamé był numerem dwa rankingu, Ruud od początku sezonu regularnie punktował, a Cobolli znajdował się w TOP 10 i chwilę wcześniej rozbił Etcheverry'ego. Blanch przeszedł przez wszystkich i dopiero Tabilo był o jeden krok za daleko.

0:6, 6:4, 6:0. Mecz, który najlepiej opowiada cały turniej Blancha

Ćwierćfinał z Casperem Ruudem był prawdopodobnie najbardziej absurdalnym spotkaniem Monte Carlo. Pierwszy set nie zapowiadał żadnej sensacji – Norweg wygrał go 6:0, a Blanch nie zdobył nawet gema. Wszystko wskazywało na gwałtowne zakończenie świetnego tygodnia młodego Amerykanina.

Drugi set Blanch rozpoczął jednak od prowadzenia 2:0. Ruud odrobił stratę, później zrobiło się 4:4, ale dwa ostatnie gemy należały do Amerykanina i mieliśmy trzecią partię. Ta okazała się dokładnym odwróceniem pierwszej.

6:0 dla Blancha.

W jednym spotkaniu obaj zawodnicy wygrali seta do zera. Ruud rozpoczął mecz wynikiem 6:0, Blanch zakończył go dokładnie tak samo. Trudno znaleźć lepszy symbol całego jego tygodnia – nawet kiedy wyglądało, że wszystko już się skończyło, znajdował sposób, żeby wrócić.


Kouamé po dwóch finałach Mastersa odpada już w drugim meczu

Moïse Kouamé przyleciał do Monte Carlo po dwóch kolejnych finałach ATP 1000. Najpierw dotarł do decydującego spotkania Indian Wells, później powtórzył ten wynik w Miami. Nie zdobył żadnego z tych tytułów, ale jego regularność była imponująca, a po amerykańskim swingu awansował na drugie miejsce rankingu.

Monte Carlo szybko przerwało ten marsz. W pierwszej rundzie Kouamé potrzebował trzech setów przeciwko Jakubowi Menšíkowi, wygrywając 6:4, 2:6, 7:6. W kolejnej fazie czekał Blanch i tym razem trzeciego seta już nie było.

Darwin Blanch def. Moïse Kouamé [2] 6:4, 6:3

Przed tym meczem Kouamé prowadził z Blanchem 2-0. Pokonał go w Rio i Indian Wells, ale Monte Carlo przyniosło pierwszą odpowiedź Amerykanina. Francuz nadal pozostaje numerem dwa świata z 2680 punktami i jeden słabszy turniej nie zmienia jego świetnego sezonu, ale po dwóch kolejnych finałach Masters 1000 było to pierwsze poważne zahamowanie.


Duckworth zatrzymuje Fritza i wraca na czwarte miejsce świata

James Duckworth po amerykańskim swingu nie zwalnia. W Dubaju był finalistą, w Indian Wells sięgnął po największy tytuł kariery, w Miami dotarł do ćwierćfinału, a w Monte Carlo zameldował się w półfinale. Australijczyk nie musi już udowadniać, że wcześniejsze wyniki były przypadkiem.

W ćwierćfinale dostał rywala, z którym miał rachunki do wyrównania. Fritz pokonał go w finale Dubaju, a później ponownie zatrzymał w ćwierćfinale Miami. Przed Monte Carlo H2H wynosiło więc 2-0 dla Amerykanina.

Tym razem Duckworth odpowiedział.

James Duckworth [5] def. Taylor Fritz [4] 7:6, 6:3

Pierwszy set potrzebował tie-breaka, natomiast w drugim Australijczyk zbudował przewagę w końcówce i nie pozwolił Fritzowi wrócić. Dopiero półfinał z Tabilo zakończył jego turniej. Duckworth wygrał otwierającego seta 7:5, lecz Chilijczyk odpowiedział 6:2, 6:3.

Półfinał wystarcza jednak, żeby Australijczyk ponownie przesunął się przed Fritza. James Duckworth jest czwartą rakietą świata z dorobkiem 2130 punktów.

Fritz stracił serię, ale nie formę

Taylor Fritz przyjechał do Monte Carlo jako jeden z najgorętszych zawodników touru. Miał za sobą tytuł w Dubaju, ćwierćfinał Indian Wells i przede wszystkim triumf w Miami. Na europejską mączkę przenosił więc serię pięciu kolejnych zwycięstw.

W Monte Carlo wygrał następne dwa spotkania. Najpierw bez większych problemów pokonał Joela Schwärzlera 6:3, 6:3, później przeżył znacznie trudniejsze chwile przeciwko Benowi Sheltonowi. Fritz przegrał pierwszą partię aż 1:6, ale odpowiedział 6:4, 6:3 i przedłużył serię do siedmiu zwycięstw.

Zatrzymał ją dopiero Duckworth. Po porażce Fritz spada z czwartego na piąte miejsce rankingu, lecz 2075 punktów i wyniki ostatnich tygodni nadal stawiają go w ścisłej czołówce. Po Miami pytaliśmy, kto może go zatrzymać. Monte Carlo przyniosło odpowiedź – James Duckworth.


Cobolli w półfinale. Koniec był brutalny

Flavio Cobolli kolejny raz zebrał bardzo solidny wynik. Najpierw pokonał Henry'ego Searle'a 6:4, 7:5, później potrzebował trzech setów przeciwko Nicolaiowi Budkovowi Kjærowi, wygrywając 7:6, 4:6, 6:4.

W ćwierćfinale Włoch rozegrał jedno z najbardziej jednostronnych spotkań całego turnieju. Tomás Martín Etcheverry zdobył w nim zaledwie trzy gemy.

Flavio Cobolli [7] def. Tomás Martín Etcheverry 6:3, 6:0

Półfinał wyglądał jednak zupełnie odwrotnie. Blanch szybko przejął kontrolę i wygrał 6:3, 6:0. Cobolli zakończył więc turniej bardzo mocnym wynikiem, ale również jednym z najbardziej bolesnych setów tygodnia.

Efekt rankingowy i tak jest świetny. Włoch ma 1755 punktów i zajmuje 7. miejsce świata, a do Tabilo na szóstej pozycji brakuje mu zaledwie 45 punktów.


Tsitsipas znów kończy za wcześnie

Stefanos Tsitsipas potrzebował Monte Carlo bardziej niż większość zawodników z czołówki. Pierwsza część sezonu była znakomita – tytuł w Brisbane, finał Adelaide i przez pewien czas pozycja lidera rankingu. Później sytuacja zaczęła wyglądać coraz gorzej.

W Dubaju Grek bardzo wyraźnie przegrał z Duckworthem, w Indian Wells zatrzymał go Cameron Norrie, a w Miami odpadł już w pierwszym meczu z Henrym Searlem. Monte Carlo miało przynieść zmianę. Nie przyniosło.

Alexander Zverev wygrał pierwszego seta 6:1. Tsitsipas odpowiedział 7:5, ale w decydującej partii ponownie zdobył tylko jednego gema.

Alexander Zverev def. Stefanos Tsitsipas [6] 6:1, 5:7, 6:1

Grek nie zdobywa punktów i spada na 8. miejsce rankingu z dorobkiem 1365 punktów. Jeszcze niedawno był numerem jeden. Dziś Tabilo i Cobolli są już przed nim, a Blanch zbliżył się na mniej niż 200 punktów.


Vacherot i Majchrzak bez meczu. Dwa bardzo kosztowne walkowery

Monte Carlo było również turniejem niewykorzystanych szans. Valentin Vacherot przystępował do rywalizacji jako numer trzy rankingu i zawodnik, który przez pierwszą część sezonu wyjątkowo regularnie docierał do końcowych faz turniejów. W swoim pierwszym meczu nie wysłał jednak uderzeń i Federico Cina awansował walkowerem.

Vacherot pozostaje numerem trzy dzięki ogromnemu dorobkowi z wcześniejszych tygodni, ale przy walce z Kouamé, Duckworthem, Fritzem i rozpędzonym Tabilo oddanie domowego turnieju ATP 1000 bez rozegranego spotkania może później bardzo boleć.

Jeszcze bardziej niepokojąco wygląda sytuacja Kamila Majchrzaka. Polak w Miami również zakończył turniej walkowerem i w Monte Carlo historia się powtórzyła. Alexander Bublik awansował bez gry, a Majchrzak z ósmego miejsca spada na dziewiąte.

To nadal bardzo dobra pozycja, ale dwa kolejne Mastersy zostały zakończone bez wykorzystania ogromnej liczby potencjalnych punktów.


Najważniejsze mecze Monte-Carlo Masters

Alejandro Tabilo vs Daniel Altmaier — 5:7, 7:5, 6:4
Pierwszy sygnał tego, jak będzie wyglądał cały turniej Tabilo. Przegrany pierwszy set i zwycięstwo po pełnym dystansie.

Alejandro Tabilo vs Arthur Fils [1] — 0:6, 7:6, 6:4
Mecz turnieju pod względem znaczenia. Tabilo przegrał pierwszego seta do zera, po czym po raz trzeci w sezonie pokonał lidera rankingu.

Darwin Blanch vs Moïse Kouamé [2] — 6:4, 6:3
Moment, w którym świetny początek Blancha